Στέγη για την ψυχή!

Ταλαιπωρημένες οι ψυχές όλων μας γυροφέρνουν απ' εδώ και απ' εκεί ψάχνοντας να ξαποστάσουν σε φιλικά σοκάκια που θα βρουν απάγκιο. Πολλά άτομα, που μες στα μάτια τους βλέπεις μια θλίψη, συνάντησα σήμερα. Ήξεραν, όμως, όλοι πως δίχως το αίσθημα της συντροφικότητας, δίχως χιούμορ καθώς και την προσπάθεια η οπτική να θωρεί το ποτήρι μισογεμάτο και όχι μισοάδειο τα πράγματα δεν θα πήγαιναν ποτέ καλά. Οι σημερινοί πολιτικοί και τα μέτρα που επιβάλλουν δεν αφήνουν και πολλές ελπιδοφόρες διεξόδους, ευτυχώς είναι στο DNA μας, όμως, να έχουμε πάντοτε πίστη πως κάτι μπορεί να αλλάξει!

Street Parade 28/5/2011

 Απ' εδώ ξεκίνησε το πανηγύρι του Σαββάτου. Η προσέλευση όπως θα δείτε στις φωτογραφίες ήταν ικανοποιητική! Ο κόσμος αυτό που ήθελε είναι να αφεθεί στο ρυθμό της μουσικής και με την παρέα και ένα ποτηράκι μπύρα να διασκεδάσει, μιας και η δευτέρα έρχεται και μια ακόμη δύσκολη εβδομάδα θα ξεκινήσει. Μια εβδομάδα που θα χωθούμε στα γραφεία και τις υπηρεσίες, θα τρέχουμε τα παιδιά μας στα φροντιστήρια και τις ξένες γλώσσες γιατί έτσι έχουμε μάθει. Έχουν βρει τον τρόπο να μας παίρνουν χρήματα με το τσουβάλι όλη μας τη ζωή που πια δεν έχει τίποτε άλλο να πάρουν. Γι'αυτό ψάχνουν νέοι και ηλικιωμένοι ένα καταφύγιο από την ταλαιπωρία και τη θλιβερή ρουτίνα στους κόλπους της παρέας και τις νότες της μουσικής!

Το πλήθος ξεκίνησε από το αστεροσκοπείο!

Ήταν πράγματι όμορφο το πλήθος καθώς έφερνε, στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης, τη ζωντάνια του! Η επόμενη στάση μου ήταν εκεί που ο κόσμος δηλώνει την αγανάκτηση του! Επί τέσσερις μέρες τώρα κάθε απογευματάκι το ραντεβού των Ελλήνων τους βρίσκει στις πλατείες. Στην πόλη μας ο Λευκός Πύργος προσφέρθηκε για να ακούσει λίγα ακόμη από τα παράπονα μας. Συνηθισμένος να ακούει τον πόνο τόσων ανθρώπων που κάθονται γύρω του καθημερινά δεν έφερε καμία αντίρρηση να γίνει το σημείο που από το απόγευμα της Πέμπτης, αν δεν κάνω λάθος, οι ''αγανακτισμένοι'' της Θεσσαλονίκης συναντιούνται και μοιράζονται τα παράπονα τους για τα κακώς κείμενα της καθημερινότητας που βιώνουμε επί χρόνια τώρα.

Το φορτηγό που κουβαλούσε αγγελιοφόρους του με τα μελωδικά τους
μηνύματα έφτασε ως την Καμάρα, αλλά δεν σταμάτησε εκεί!

Εδώ ο αγαπητός ρεπόρτερ σας, στα δεξιά. Μην
βγουν παραέξω αυτές οι εικόνες, σύμφωνοι?

Το πλήθος συνέχισε την πορεία του ως την Αριστοτέλους,
όπου σταμάτησα εγώ να το ακολουθώ γιατί έπρεπε
να πάω και αλλού!

Δίνουν τον αγώνα τους καθημερινά για να διαμορφωθούν οι συνειδήσεις και να επαναστατήσουν. Εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο, έως και ακατόρθωτο, μιας και ως έθνος γαλουχηθήκαμε με συγκεκριμένο τρόπο, όμως η ανάγκη για αλλαγή κρίνεται επιτακτική, μιας και έχουμε χρεοκοπήσει όμως πρέπει να ανταπεξέλθουμε και τώρα, και ας μην φταίμε. Σας καληνυχτίζω από την όμορφη Θεσσαλονίκη και όπως λέει και το πανό "Δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε" 

Το ξύλο της Αρκούδας

Η Ισπανική κυβέρνηση προκειμένου να διασπάσει 


την ειρηνική συγκέντρωση των "αγανακτισμένων" 


πολιτών της Ισπανίας, έστειλε τα ΜΑΤ.. Δείτε!

Πηγή: http://totefteri.blogspot.com/ 

Αγανακτισμένοι στο Λευκό!

Αυτό το σύνθημα και η ανάγκη να δω κάτι διαφορετικό με τράβηξε προς το Λευκό Πύργο σήμερα. Δεν λέω πως είμαι κανένας αγωνιστής που έχει παλέψει για την πατρίδα, ούτε πως κατεβαίνω σε διαδηλώσεις, όμως κάτι με τράβηξε στο να παρευρεθώ στη σημερινή. Έφτασα γύρω στις 7 με παρέα, περιμένοντας να δω μερικές ομάδες ανθρώπων σκόρπια εδώ και εκεί. Αυτό που αντίκρισα ήταν πέρα από κάθε προσδοκία μου. Πλήθος, άτακτο μεν με μια κοινή πεποίθηση όμως. Ήθελαν μια αλλαγή. Ζητούσαν ένα τρόπο να εκφραστούν, που οι πορείες ως μορφή πίεσης δεν φαίνεται να προσφέρουν. Τα γεγονότα πήραν την τροπή τους και ο άτακτος όχλος σιγά σιγά ξεκίνησε να ενώνεται! Και έγινε μια παρέα ανθρώπων άγνωστων μεταξύ τους, με διαφορετικές απόψεις που τους ένωνε όμως κάτι! Ήταν όλοι πικραμένοι. Ταλαιπωρημένοι, πολλοί από αυτούς άνεργοι. Με οικογένειες που θέλουν να στηρίξουν όμως δεν μπορούν. Από τα πιο εύπορα στρώματα ως τα πιο χαμηλά βρέθηκαν εκεί. Βρέθηκαν εκεί για να διαμαρτυρηθούν.

Συνθήματα ακούγονταν αρχικά από λίγα στόματα, έπειτα όμως όλο και πλήθαιναν οι φωνές που έλεγαν ''Δεν πληρώνουμε'' και η κωμικοτραγική φωνή που πρόσθεσε ''δεν έχουμε για να πληρώσουμε'' και ήχησε πολύ έντονα στα αυτιά όλων των παρευρισκομένων.  Είχαν τυπωθεί μπλουζάκια με το σύνθημα ''ελικόπτερα για τους κλέφτες!'' και το ''δεν βλέπουμε την ώρα να φύγετε απ' εδώ, ως τότε θα καθόμαστε στον Πύργο το Λευκό''
Ζητήθηκε από το πλήθος να συσταθούν επιτροπές που θα ασχολούνται με την περιφρούρηση του χώρου και με πρακτικά ζητήματα, ακούστηκε όμως ένα βροντερό ΟΧΙ. Και ο λόγος δεν είναι άλλος από τον προφανή. Τα συμβούλια των 5 και των 10 ατόμων κατέληξαν από ολιγομελή να φτάσουν τον αριθμό των 300 που βασανίζουν ένα ολόκληρο λαό! Διότι εάν η κυβέρνηση φοβόταν το λαό θα προσέφερε Δημοκρατία, τώρα που ο λαός όμως φοβάται την κυβέρνηση, προσφέρετε τυραννία σε μας τους γονείς μας κυρίως και αν δεν αλλάξει η κατάσταση, ΚΑΙ στα παιδιά μας.
Ίσως οι Ισπανοί να περιγελούν με το έθνος που δεν λέει να ξυπνήσει. Ας τους στείλουμε λοιπόν ένα μήνυμα σήμερα και αύριο και για όσο μπορέσει να κρατήσει όλο αυτό! Ίσως εκείνοι να ήρθαν προετοιμασμένοι στην Puerta del Sol αλλά στις πλατείες της Ελλάδας και στα μέρη που μαζεύτηκαν οι Έλληνες και όσοι πονούν αυτό τον τόπο, έφεραν μαζί τους την αγανάκτηση τους!



 

Όσο νύχτωνε ο κόσμος δεν έλεγε να φύγει και μπορούσε ένας παρατηρητής να δει ανθρώπους όλων των ηλικιών ακόμη και μικρά παιδιά να έχουν ενταχθεί στο πλήθος που αναζητά να πιαστεί από κάπου.  Ακούστηκε η ορθή κατ' εμέ άποψη να γίνεται καθημερινά αυτή η μάζωξη- που μιλώντας σε έναν από τα άτομα που έφτασαν πρώτοι δήλωσε πως όλο το event ξεκίνησε από το facebook, ηγέτες και καθοδηγητές δεν υπάρχουν παρά μόνο αγανακτισμένοι- μέχρι να συμβεί κάτι και το σκηνικό να αλλάξει!
Με συγχωρείται για το τρόπο που παίζει το video όμως με τα μέσα που διαθέτω είναι αδύνατο να τραβηχτεί καλύτερα μιας και είναι από κάμερα κινητού στο πλάι!Όσοι έχετε την υπομονή και τη θέληση δείτε πόσο περίπου κόσμο είχε!

Ακούστηκαν απεγνωσμένες φωνές που συγκίνησαν και σκοπό είχαν να αφυπνίσουν. ''Μην φοβάστε είπε κάποιος'' Το κεντρικό σύνθημα της Ισπανίας είναι Πραγματική Δημοκρατία και στη χώρα που έβγαλε τη Δημοκρατία δεν μιλάμε για αυτό το θεσμό!Φοβόμαστε! ''Είστε όλοι εδώ και είστε αρχηγοί!Αφού σηκωθήκατε από τον καναπέ, αφήσατε την ησυχία σας και τον καφέ σας και ήρθατε εδώ, είστε όλοι αρχηγοί!'' Και κλείνω με τις δηλώσεις ενός νεαρού 26 χρονών που έζησε σε Αμερική και Σκωτία και στα χέρια του έχει δυο πτυχία. Ήρθε στη πατρίδα του για να βρει δουλειά και να στηρίξει την οικογένεια του. ''Νιώθω σαν σκουπίδι. Σαν τενεκές γιατί δεν μου δίνετε η δυνατότητα ενώ είμαι 26 χρονών να στηρίξω την οικογένεια μου και γι' αυτό νιώθω αχρείαστος και λυπημένος!"

Κλείνει ο εναέριος χώρος της Ισλανδίας.

Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας ανακοίνωσε πως έκλεισε ο εναέριος χώρος της Ισλανδίας, όπως και το μεγαλύτερο αεροδρόμιό της μετά την έκρηξη του πιο ενεργού ηφαιστείου της χώρας...
Γκρίμσβετν, το Σάββατο. Τις επόμενες ώρες αναμένεται να κλείσουν και άλλα αεροδρόμια. Εκπρόσωπος της Isavia, υπηρεσίας πολιτικής αεροπορίας της χώρας, τόνισε πως η πρόβλεψη για τις επόμενες έξι ώρες αναφέρει ότι οι στάχτες από το ηφαίστειο θα εξαπλωθούν σήμερα πάνω από την Ισλανδία οδηγώντας στο κλείσιμο των περισσότερων αεροδρομίων της Ισλανδίας όσο προχωράει η μέρα. Το ηφαίστειο Γκρίμσβετν βρίσκεται κάτω από τον παγετώνα Βάτναγιόκουλ, στη νοτιοανατολική Ισλανδία, τον μεγαλύτερο στην Ευρώπη. Όταν είχε εκραγεί το 2004, οι υπερατλαντικές πτήσεις χρειαζόταν να αναδρομολογούνται νότια της Ισλανδίας, αλλά δεν είχαν κλείσει αεροδρόμια. 


Πηγή: http://tro-ma-ktiko.blogspot.com/

Ετοιμάστε τα χαρτομάντιλα! Ο Τιτανικός βγαίνει σε 3D!

Με αφορμή το κλείσιμο των 100 χρόνων από τη πρώτη, και τελευταία, πλεύση του θρυλικού πλοίου, ο James Cameron αποφάσισε να επανακυκλοφορήσει τον «Τιτανικό» σε 3D μορφή. Μετά από το «Ghosts of the Abyss» και το «Avatar», θα μπορούσε να πει κανείς πως ο James Cameron παίζει τη τέχνη του 3D στα δάχτυλα, έχοντας ανεβάσει τον πήχη σε δυσθεώρητα ύψη για όσους θέλουν να κάνουν μια ταινία με τρισδιάστατη απεικόνιση –την τελευταία, κουραστική, μόδα στη σκηνοθεσία, δηλαδή.
Πριν όμως από όλα αυτά, ο Cameron, πίσω στο 1997, είχε γράψει και σκηνοθετήσει μια ταινία που έμελλε να μείνει στην ιστορία, τόσο του κινηματογράφου όσο και των box office, όχι τόσο για την καλλιτεχνική της αξία όσο για την εξιστόρηση ενός από τα μεγαλύτερα ρομάντζα όλων των εποχών, μέσα σε ένα πλοίο που έκανε το τραγικότερο ταξίδι όλων των εποχών


Πηγή: http://totefteri.blogspot.com/

Remember Me...

Περίμενα και εγώ πως και πως να έρθει το βραδάκι με το αεράκι του και να δω ένα ελαφρύ ρομάντζο με τον "ποθητό" από το γυναικείο πληθυσμό Robert Pattinson. Τι πίστη να έχεις στον συγκεκριμένο τύπο πως θα βγάλει ταινία με καλή υποκριτική. Ευτυχώς η έκπληξη ήρθε και η συγκεκριμένη ταινία προστέθηκε στις αγαπημένες μου απ' εκείνο το ανοιξιάτικο βραδάκι και μετά.
Ταινία του 2010 που δυστυχώς για μένα δεν είχε πέσει στα χέρια μου ως τώρα, και δυστυχώς για την πλειοψηφία των κριτικών έπεσε στα χέρια μου και το τραγικότερο όλων- για εκείνους- μου άρεσε κιόλας.
Παραγωγός ο Allen Coulter, το όνομα του οποίου συναντάμε πολλές φορές σε παραγωγές σειρών ήδη από το 1993.
Επιστρέφοντας στην ταινία μας τώρα. Βρισκόμαστε στην πρώτη συνταρακτική σκηνή, εν έτει 1991 στον υπόγειο σιδηρόδρομο , όπου η 11 χρονη Alyssa Craig (Emilie de Ravin) παρακολουθεί τη ληστεία και δολοφονία της μητέρας της. 10 χρόνια μετά η ζωή της Ally την βρίσκει να μένει με τον υπερπροστατευτικό πατέρα της, Neil- επιθεωρητής της αστυνομίας- και να σπουδάζει στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Συμπρωταγωνιστής και μελλοντικός έρωτας της Alyssa είναι ο Tyler Hawkins (Pattinson) που μερικά βράδια προτού γνωρίσει την Alyssa εμπλέκεται σε μια φασαρία μαζί με τον συγκάτοικο του (Aidan) και οδηγείτε στο τμήμα από τον πατέρα της.
Μόλις ο Aidan ανακαλύπτει πως η Alyssa είναι κόρη του Neil προτείνει στον Tyler να την προσεγγίσει, σαν ένα είδος εκδίκησης προς τον πατέρα της, πράγμα που γίνεται, με μόνη διαφορά πως οι δύο νέοι ερωτεύονται.
Στην ταινία παρακολουθούμε την πολυπλοκότητα των σχέσεων και πόσο αυτές επηρεάζονται από παράγοντες όπως ο θάνατος και η επαγγελματική ζωή. Σημασία έχει να ενεργούμε, παρά το γεγονός πως οι ενέργειες μας δύσκολα θα ξεφύγουν από την αφάνεια.
Η ιστορία παρουσιάζει τις ζωές των δύο νέων, πώς πλέκονται μεταξύ τους, πώς επηρεάζονται από εξωγενείς παράγοντες και ο τρόπος που τα γεγονότα τοποθετούνται με καθήλωσαν στη θέση μου.
Το ανατρεπτικό, τέλος, που δέχεται πλήθος σχολίων δεν μένει από κανέναν απαρατήρητο. Εύχομαι να ακολουθήσεις αγαπητέ αναγνώστη τη συμβουλή μου και να την δεις την ταινία. Καλή σου διασκέδαση!

Nevinoven

Πέρασε καιρός από τότε που το απόγευμα μου γέμισε μια τόσο καλή ταινία. Για τους φίλους του κινηματογράφου ο σκηνοθέτης της ταινίας "12" είναι ιδιαίτερα γνωστός και αγαπητός. Μιλάμε για τον Nikita Mikhalkov. Η ταινία κυκλοφόρησε το 2007 και έλαβε εξαιρετικές κριτικές, γεγονός που αποδεικνύεται από την υποψηφιότητα για όσκαρ που προτάθηκε ως μια από τις καλύτερες ξενόγλωσσες ταινίες. Γνωρίζουμε ακόμη πως αποτελεί μια ελεύθερη μεταφορά της ταινίας του Sidney Lumet "12 angry men".
Αναφορικά με την υπόθεση τώρα, τοποθετούμαστε στην παγωμένη Μόσχα, όπου ένας νεαρός Τσετσένος κατηγορείται για τη δολοφονία του θείου του, ο οποίος ήταν στρατιωτικός του Ρωσικού στρατού. Παρατηρούμε, λοιπόν, την προσπάθεια ενός εκ των 12 ενόρκων να πείσει τους υπόλοιπους 11, σχετικά με την αθωότητα του νέου. Αρκετά καλή χρήση πολλαπλών λήψεων από κάμερες και με αναχρονισμούς από την παιδική ηλικία του νεαρού φανερώνεται μπροστά μας, έστω και λίγο, η φρίκη του πολέμου.
Προφανώς και ο σεναριογράφος επιμελώς έπλεξε τους χαρακτήρες ώστε να μας παρουσιάσει χαρακτηριστικά παραδείγματα από κάθε στρώμα της ρωσικής κοινωνίας. Ένας ρατσιστής οδηγός ταξί,  ένας ιδιαίτερα ύποπτος γιατρός, ένας αμφιταλαντευόμενος τηλεοπτικός παραγωγός, ένας επιζών του ολοκαυτώματος, ένας επιδεικτικός μουσικός, ένας υπεύθυνος νεκροταφείου και μερικές ακόμη προσωπικότητες παρουσιάζουν την περίπλοκη και υπό διάβρωση κοινωνία της Ρωσίας.
Στα χέρια τους, λοιπόν, βρίσκεται η τύχη ενός νεαρού που σκότωσε τον θείο του. Ή μήπως δεν είναι εκείνος ο ένοχος; Όμως, ο ηλικιωμένος από τον όροφο κάτω από τον τόπο του εγκλήματος τον είδε να τρέχει, το ίδιο και η γειτόνισσα! Ήταν άραγε εκείνος, ή μια καλοσχεδιασμένη πλεκτάνη ώστε να φύγουν αρκετά άτομα από τη μέση με περίτεχνο και σχετικά εύκολο τρόπο;
Τις ερωτήσεις σας η ταινία που τιμήθηκε με το βραβείου του "Χρυσού Λέοντα" στις 8 Σεπτεμβρίου του 2007 και χαρακτηρίστηκε ως η επιβεβαίωση της δεξιοτεχνίας με την οποία ο Mikhalkov εξερευνά και αποκαλύπτει σε μας, με αίσθημα ταπεινότητας και έντονα συναισθήματα, την πολυπλοκότητα της ύπαρξης!
Θα αποτελέσει σίγουρα πολύ καλή συντροφιά, γεμίζοντας το απόγευμα σου αγαπητέ αναγνώστη μιας και μιλάμε για ταινία 159 λεπτών(!). Καλή διασκέδαση σε όποιον την παρακολουθήσει!

Ούτε στον χειρότερο εγκληματία...

Βλέπω τα γεγονότα να παίρνουν μια τόσο άσχημη τροπή που αναρωτιέμαι κάθε φορά που όλο και κάτι άσχημο λαμβάνει χώρα σ'αυτό τον τόπο! ''Τί παραπάνω μπορεί να συμβεί;;'' Και εκπλήσσομαι δυσάρεστα γιατί η ερώτηση μου, συνήθως, απαντάται! Ακολούθησαν ,λοιπόν, τα θλιβερά γεγονότα με το θάνατο του ανθρώπου- που πήγε στο σπίτι του για να πάρει την κάμερα και να την πάει στο νοσοκομείο, όπου η γυναίκα του γεννούσε- τα θλιβερά γεγονότα που συνέβησαν στην πορεία.
Κλασική εικόνα συμπλοκών ανθρώπων των ΜΑΤ με διαδηλωτές, όμως, αυτή τη φορά μου φαίνεται πως το παρατράβηξαν λιγάκι παραπάνω οι άνθρωποι που σ' αυτή τη χώρα βρίσκονται για να επιβάλουν την τάξη. Το τράβηξαν μάλιστα τόσο μέχρι να φτάσει ένας 31χρονος στο νοσοκομείο σε ''προθανάτια'' κατάσταση. Και τί σημαίνει ο συγκεκριμένος ιατρικός όρος; Πως εάν δεν βιάζονταν οι τραυματιοφορείς να τον μεταφέρουν στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας θα θρηνούσαμε και άλλο ένα θύμα μέσα σε 4 μέρες. Και φυσικά και δεν θα αναφερθούμε στο γεγονός πως οι περισσότεροι στην αστυνομία κατέληξαν εκεί μιας και έχει σίγουρα χρήματα ως δουλειά- διότι σε καμία περίπτωση άνθρωποι με σώας τα φρένας δεν συμπεριφέρονται έτσι- ούτε πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να βασανίζει έναν άνθρωπο, ανήμπορο να αντιδράσει, με τέτοιο τρόπο.
Βρε ζωντόβολο οι εικόνες δείχνουν ανυπεράσπιστους ανθρώπους να τους χτυπάς και εσύ και η συνομοταξία σου με γκλόμπ και με την κόψη της ασπίδας στο κεφάλι. Γνωρίζεις πως τέτοια πράξη μπορεί να θεωρηθεί εκούσια απόπειρα δολοφονίας; Βγήκες εκεί με τον εξοπλισμό σου και όποιον πάρει ο χάρος; Και αναρωτιέμαι εγώ με το κουτό μου το μυαλό αυτούς τους ανθρώπους ποιός τους αφήνει ελεύθερους να κυκλοφορούν στους δρόμους και να λαμβάνουν το ρόλο του υπερασπιστή της δικής μας σωματικής ακεραιότητας καθώς και της περιουσίας μας.
Και ποιός γνωρίζει πόσοι ακόμη επισκέφθηκαν τα νοσοκομεία μετά από τη συνάντηση τους με τα όργανα της τάξης, διότι τα στοιχεία μιλούν για 67 τραυματίες που πήγαν στο ΚΑΤ, 10 στον Ευαγγελισμό και 20 στο ΓΚΝ. Ο αριθμός είναι πράγματι πολύ μεγάλος. Και πόσοι ακόμη μέσα στον πανικό δεν καταγράφησαν στα πρακτικά των νοσοκομείων.
Επιστρέφοντας στον νεαρό που είναι σε κρίσιμη κατάσταση, γνωρίζουμε πως έχει κατάγματα στο κρανίο του και μεγάλο ενδοκρανιακό αιμάτωμα. Θλιβερό το γεγονός πως υπάρχουν άνθρωποι που με τέτοια μανία χειροδικούν και όχι μόνο απέναντι στους συνανθρώπους τους. Ιατροδικαστές δεν είμαστε όμως τέτοια άσκηση βίας κάλλιστα θα μπορούσε να έχει χειρότερα αποτελέσματα και αντί για τη νοσηλεία του άτυχου άνδρα, να μιλούσαμε τώρα για τον χαμό του ύστερα από τα χάδια των οργάνων επιβολής της τάξης. Με στενοχωρεί το γεγονός πως ανάμεσα μας περπατούν καθημερινά άνθρωποι που σε μια πορεία φορούν τη στολή τους και αντί να μας προστατεύουν προκαλούν κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σε κόσμο -που βγαίνει να παραπονεθεί για τα κακώς κείμενα της χώρας μας- καθώς ενδοκρανιακά αιματώματα, αποτελούν εν δυνάμει θανατηφόρες ενέργειες και υποκρύπτουν δολοφονικές προθέσεις.
Θαύμα το πώς δεν έχουμε θρηνήσει ακόμη νεκρούς απ' ότι φαίνεται. Ας ευχηθούμε το παιδί να βγει σώος και δυνατός από το νοσοκομείο, μιας και μια βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση δεν τελειώνει με την επέμβαση. Χρειάζεται εντατική θεραπεία, παρακολούθηση από τους γιατρούς, πρόληψη εγκεφαλικού οιδήματος και τα συναφή.
Μάλιστα αν δεν κάνουμε λάθος η πολιτική δύναμη θέλει να μας πείσει πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών συμφωνεί με την πολιτική που έχει υιοθετηθεί. Αν είναι πράγματι έτσι τότε σ' αυτό το λαό  δεν χρειάζεται να του σπάς το κεφάλι!
Δεχόμενοι πως είναι όλοι κάφροι που σπάνε βιτρίνες, όμως δεν ήταν. Νομίζω, τέλος, πως ο νομικός πολιτισμός που έχουμε στην Ευρώπη αναφέρει πως τη ζωή του τη σέβεσαι και την προστατεύεις και νομίζω πως κάθε άλλο παρά προστασία δεν προσέφεραν οι κύριοι πίσω από τις ασπίδες.
Εν αναμονή ενός καλύτερου αύριο σας καληνυχτίζω!

Ήμαρτον!

Παρακολουθώ τα γεγονότα που συνέβησαν τα τελευταία 24ωρα και λυπάμαι. Αρχικά, ξεκινάμε με το γεγονός πως έχουμε ένα νεκρό άνθρωπο, που πήγε στο σπίτι του για να φέρει την φωτογραφική μηχανή μιας και η γυναίκα του γεννούσε, και όπως είναι λογικό ήθελαν να μείνουν καταγεγραμμένες οι στιγμές. Τον συγκεκριμένο άνθρωπο, λοιπόν, και την οικογένεια του χτύπησε η ατυχία. Κάποιοι άγνωστοι τον δολοφόνησαν. Τα αίτια εικάζεται πως ήταν οικονομικής φύσεως. Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να χάνονται ζωές για λίγα χρήματα; Και θα μου πείτε  εάν κάποιος είναι σε άθλια οικονομικά κατάσταση γίνεται ανεξέλεγκτος. Και πες πως το κατανοώ το γεγονός, όμως αυτό δεν φέρνει την ζωή του ανθρώπου πίσω, που με το χαμό της βύθισε μια οικογένεια στο πένθος.
Στο μνημόσυνο που ακολούθησε άρχισαν τα πράγματα να γίνονται ανεξέλεγκτα, μιας και η τεταμένη ατμόσφαιρα μετουσιώθηκε σε οργή, που πήρε τη μορφή φράσεων και συνθημάτων κατά μιας μεγάλης ομάδας ανθρώπων, που δεν είναι άλλοι από τους μετανάστες. Μαζί με τα ξερά, όπως είναι γνωστό καίγονται και τα χλωρά και οι φράσεις που ακούστηκαν στο νεκροταφείο που ο αδικοχαμένος ,πατέρας πλέον, βρήκε την τελευταία του κατοικία ήταν ''Έξω οι ξένοι απ' την Ελλάδα''. Αντιλαμβάνομαι την οργή που νιώθουν οι φίλοι και οι συγγενείς προς τους δράστες, όμως οι φράσεις που ξεσήκωσαν μια ορδή ανθρώπων απ'το νεκροταφείο δεν πιστεύω πως περιγράφει ούτε στο ελάχιστο τα συναισθήματα των συγγενών του άτυχου άντρα. Για να αιτιολογήσω την παραπάνω μου θέση αναφέρω αυτό που ακολούθησε. Μια μεγάλη ομάδα ατόμων έφυγε από το νεκροταφείο και κινήθηκε προς τους γύρω δρόμους ξυλοκοπώντας οποιονδήποτε ξένο και αν έβρισκε στο δρόμο της. Νομίζω ότι τέτοιες ενέργειες αμαυρώνουν τη μνήμη του άτυχου άνδρα και θλίβουν τους ανθρώπους που άφησε πίσω του.
Σαφώς και δεν είμαι σε θέση να το κρίνω αυτό με σιγουριά, όμως, από την άνετη θέση του απλού παρατηρητή εικάζω πως η οργή της οικογένειας θα ήθελε ως στόχος να ήταν οι δράστες και όχι ο κάθε πικραμένες που αναζητά ένα καλύτερο αύριο μιας και η δική του χώρα για ορισμένους λόγους δεν μπόρεσε να του το προσφέρει.
Θλιβερές εικόνες από την οικογένεια που θρηνεί τον άδικο χαμό του Πατέρα και Συζύγου, όπως επίσης θλιβερές και σοκαριστικές οι εικόνες με τους αιμόφυρτους μετανάστες που ούτε σχέση είχαν με το περιστατικό, ούτε το δικαίωμα ο κάθε εθνοπατέρας που παίρνει τον έλεγχο στα χέρια του έχει να χειροδικεί έναντι ανθρώπων, συνανθρώπων μας.

1ος Ήρωας της καθημερινότητας!

Συλλογιζόμουν και εγώ, τι άραγε να κάνω με την συνέντευξη μιας και τις άκρες για να πάρω συνέντευξη από ένα διάσημο πρόσωπο, προς το παρόν, δεν τις έχω. Τότε μου ήρθε η ιδέα να ακολουθήσω το δρόμο ενός αγαπημένου δημοσιογράφου και να ασχοληθώ με άτομα που έχουν να προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες, όμως, δεν έχουν γραφτεί ακόμη στις εφημερίδες με χρυσά γράμματα τα ονόματα τους.
Αγαπημένος φίλος ο ανώνυμος με τον οποίο κουβέντιασα σήμερα. Μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε με τρεις ετικέτες. Φοιτητής - Εργαζόμενος - Στρατιώτης. Για τα λίγα χρόνια του νομίζω πως είναι αρκετά τα βιώματα του, μικρό κομμάτι από τα οποία μοιράστηκε μαζί μου.
-Για ποιο λόγο έπιασες δουλειά,ενώ εκ των πραγμάτων είχες περιορισμένο-σχετικά- χρόνο,όντας φοιτητής;
-Στοιχείο του χαρακτήρα μου,θα μπορούσα να πω , πως αποτελεί η ανάγκη να νιώθω ανεξάρτητος. Δεν επιθυμώ να ελέγχουν τις πράξεις και τις αγορές μου οι γονείς μου, και την ελευθερία την απέκτησα βγάζοντας τα δικά μου χρήματα. Το παραπάνω βοήθησε το γεγονός πως είμαι ντόπιος, επομένως, χρήματα για ενοίκιο, φαγητό καθώς και οι λογαριασμοί δεν έβγαιναν από την τσέπη μου. Που πάει να πει πως τα χρήματα που έβγαζα μπορούσα είτε να τα αποταμιεύσω, είτε να τα ξοδέψω ποικιλοτρόπως.
-Πέραν της ανάγκη σου για ανεξαρτησία, υπήρχε άλλος λόγος που σε ώθησε στην αναζήτηση εργασίας σε μια τόσο μικρή ηλικία;
-Γνωρίζεις πως αλλού στον κόσμο δουλεύουν από τα 4 τους,σωστά; Άρα δεν θα έπρεπε να σου φαίνεται τόσο πρωτοφανές. Πράγματι, όμως, υπάρχει και άλλος λόγος. Όπως, ανέφερα παραπάνω κατάγομαι από την πανέμορφη Θεσσαλονίκη και ζω με τους γονείς μου. Μου φαίνεται όμως άσχημο να είναι αναγκασμένοι οι δικοί μου επί τόσο συναπτά έτη να είναι αναγκασμένοι να καλύπτουν τα έξοδα μου, κρίνοντας ειδικά από την γενικότερη οικονομική κατάσταση όλων μας.
-Είμαι βέβαιος,όμως, πως τα ωράρια της δουλειάς σου επηρέασαν την απόδοση σου στον ρόλο σου ως φοιτητή!
-Και δεν έχεις άδικο. Βέβαιο είναι πως το ωράριο εργασίας μου δεν μπορούσε να συμβαδίζει πάντοτε με τις κενές,από μαθήματα, ώρες της μέρας. Ιδιαίτερο πρόβλημα εμφανίστηκε στο τελευταίο έτος όπου 3 περίπου μαθήματα που όφειλα να τους δώσω περισσότερη προσοχή, χάριν του ωραρίου έμειναν πίσω με άμεσο αποτέλεσμα να χρωστάω ακόμη ένα μάθημα, πλην της πτυχιακής.
-Προσπαθούσες παρ' όλα αυτά το ωράριο εργασίας σου να συμβαδίζει με τις σπουδές, ώστε
να μένεις ικανοποιημένος από τον εαυτό σου και στου δύο τομείς;
-Φυσικά! Όμως, αποτέλεσε ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα.Όπως ανέφερα και παραπάνω τα μαθήματα που έπρεπε να χαίρουν περισσότερης προσοχής και δυστυχώς την προσοχή λόγω ωραρίου δεν μπόρεσα να δώσω καθυστέρησαν τη φοίτηση μου στο πανεπιστήμιο. Όσο μπόρεσα κράτησα τις ισορροπίες μεταξύ δουλειάς και μαθημάτων βρίσκοντας πάντοτε χρόνο για τα υποχρεωτικά, έστω, μαθήματα.
-Σχετικά, τώρα, με το στρατό. Πώς επέλεξες να τελειώσεις με τη θητεία σου τώρα και όχι, για παράδειγμα, αφού πάρεις πτυχίο;
-Είναι μια καθόλα συνειδητή επιλογή. Ο λόγος είναι απλός. Δεν θα ήθελα να ξεχάσω τα τελευταία και ιδιαιτέρως σημαντικά ερεθίσματα που θα μου προσφέρει η πτυχιακή εργασία λόγω της παρεμβολής της στρατιωτικής θητείας. Να τονίσω στο σημείο αυτό πως μέρος των χρημάτων που έβγαλα από την εργασία μου προτού μπω στο στρατό χρησιμοποιείται στην παρούσα φάση για τη σίτιση μου εντός του στρατού. Καλό θα ήταν να πούμε πως η μερίδα που προσφέρει ο στρατός δεν μου φτάνει για να χορτάσω. (Να καταγραφεί αυτό στα πρακτικά!!!!)
-Βρίσκεται κάπου στο μυαλό σου η ιδέα του μεταπτυχιακού;
-Μετά το στρατό και αφού πάρω το πτυχίο μου σκέφτομαι πολύ σοβαρά να αναζητήσω εργασία στο δημοσιογραφικό τομέα και παράλληλα να ασχοληθώ με τις σπουδές για μεταπτυχιακό δίπλωμα,ώστε να μην χάσω άλλο χρόνο όπως άπραγος κάθομαι προς το παρόν εντός του στρατού.
-Διακρίνω ένα παράπονο για το χαμένο χρόνο που έχεις κληθεί να αφιερώσεις όντας στρατιώτης;
-Μέσα εδώ παρατήρησα το εξής: πολύ μικρό ποσοστό των στρατιωτών έχουν σπουδάσει καθώς και μικρότερο ακόμη το ποσοστό εκείνων που έπιασαν δουλεία βάσει του αντικειμένου των σπουδών τους.
-Μην χάσεις καθόλου χρόνο, λοιπόν, όταν βγεις και να παλέψεις στην αγορά εργασίας που και εσύ βλέπεις πως δεν προσφέρει πολλές θέσεις εργασίας ώστε να βρεις μια δουλειά που να σου αρέσει και να σε ευχαριστεί.
-Σου εύχομαι το ίδιο. Να έχεις ένα όμορφο βράδυ.
Αυτά μας είπε ο παραπάνω κύριος και τον ευχαριστούμε που τα μοιράστηκε μαζί μας. Του ευχόμαστε τα καλύτερα μέσα απ' εδώ και προφανώς και από κοντά!

Sometimes it feels like the world is closing in.

Δεν θέλουμε να είμαστε μόνοι μας. Ίσως είναι ένας από τους μεγαλύτερους φόβους των ανθρώπων. Αναζητούμε πάντοτε τη συντροφιά που πολλές φορές απαντάται στη μουσική. Σίγουρο το γεγονός πως περπατώντας στο δρόμο θα δούμε περισσότερο κόσμο είτε να σιγοτραγουδάει κάποιο τραγούδι είτε να περπατά σιωπηλός με τα ακουστικά στα αυτιά.

Είναι πράγματι καταπληκτική συντροφιά η νότα. Όμως, ο στίχος είναι εξίσου καλή συντροφιά. Έχουμε το συνήθειο εμείς οι άνθρωποι να ταυτιζόμαστε με τους ήρωες που λυρικά περιγράφονται τα πάθη τους σε μερικά στιχάκια. Υποφέρουν και βασανίζονται ψυχικά και σωματικά όπως και εμείς. Έξυπνο τέχνασμα των στιχουργών αυτό, μιας και στοχεύουν στο να μας δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση πως το τραγούδι γράφτηκε για εμάς. Και τις περισσότερες φορές το επιτυγχάνουν.

Στο σημείο αυτό οφείλουμε να παραθέσουμε ακόμη ένα χαρακτηριστικό των ανθρώπων που αφορά τη μουσική. Όταν είμαστε στενοχωρημένοι κατά κύριο λόγο καταφεύγουμε σε τραγούδια και στίχους που περιγράφουν τον εσωτερικό μας κόσμο. Παρόμοια χειριζόμαστε και τη χαρά μας. 

Ας έχουμε, λοιπόν, στο πίσω μέρος του μυαλού μας πως οι στιχουργοί και οι συνθέτες εκμεταλλεύονται αυτά μας τα ελαττώματα. Όμως κάθε φορά οι στίχοι λες και μιλούν κατευθείαν στην ψυχή μας. Αρχίζουμε να μεταχειριζόμαστε τα τραγούδια, και εμείς με τη σειρά μας, με τέτοιο τρόπο ώστε να μην χρειαστεί να πούμε ούτε κουβέντα. Βάζουμε ένα λυπηρό τραγούδι για το χωρισμό και όλη γνωρίζουν πως θρηνούμε. Αντίστοιχα ένα χαρούμενο και ευχάριστο τραγούδι δηλώνει πως η διάθεση μας είναι σε πολύ υψηλά επίπεδα. 

Μήπως θα έπρεπε να πάψουμε να μεταχειριζόμαστε τα τραγούδια σαν να είναι οι εκφραστές των συναισθημάτων μας μιας και γράφτηκαν για εμπορικούς σκοπούς; Η απάντηση κατά την άποψη μου θα θεωρηθεί ρομαντική μιας και είναι όχι. Οι συνθέτες και οι στιχουργοί, ή τουλάχιστον εκείνοι που βρίσκονται στον καλλιτεχνικό χώρο όχι μόνο λόγω χρημάτων αλλά με στόχο τους να προσφέρουν στο κοινό, γράφουν τραγούδια βάσει δικών τους συναισθημάτων και βιωμάτων. Επομένως, οι στίχοι αναφέρονται εξαρχής σε παρόμοια, με τα δικά μας, βιώματα. Δεν θα πάψω να εκφράζομαι μέσω της μουσικής γιατί όπως μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις έτσι και εγώ που προτιμώ τη μουσική από τη ζωγραφική θεωρώ πως μια νότα μπορεί να περιγράψει έναν ολόκληρο ψυχικό κόσμο, αν φτάσει στα σωστά αυτιά...

Real life is overrated!!!

Φράση που ακούγεται από πολλά στόματα, χρόνια τώρα. Ο εθισμός που τα ηλεκτρονικά παιχνίδια προκαλούν στους φαν είναι ιδιαιτέρως βλαβερός, και τα αποτελέσματα του γίνονται εμφανή σε πολλές πτυχές της καθημερινότητας των χρηστών.

Το ταξίδι το δικό μου ξεκίνησε πολύ νωρίς με το γνωστό στους περισσότερους, που ασχολούνται με ηλεκτρονικά παιχνίδια, ''Lineage''. Ο χαρακτήρας βρισκόταν μπροστά σου υποταγμένος στις βουλές ενός μικρού παιδιού. Έτοιμος πάντοτε για μάχες, για εξερεύνηση αχανών περιοχών που έκρυβαν περιπέτειες με τέρατα, orc ,elves καθώς και μέλη πολλών ακόμη φανταστικών φυλών. Σύντομα, όμως το παραπάνω παιχνίδι έπαψε να με γεμίζει λόγω της απλότητας και της επανάληψης κινήσεων που καταντούσαν ανιαρές.

Το δισδιάστατο περιβάλλον του ''maple story'' ήρθε να δώσει τη λύση. Πλέον από τα internet καφέ μεταφερόμαστε στο πιο αναπαυτικό σαλόνι του σπιτιού μας παρέα με τους internetικούς μας φίλους και τον ήρωα που πλάι του σπαταλάτε χρόνος. Στο σημείο αυτό οφείλουμε να κάνουμε μια διευκρίνηση. Αναφερόμενοι στη λέξη χρόνος δεν μιλάμε για μερικά λεπτά αλλά για ολόκληρα απογεύματα που ενίοτε ακόμη και οι πρωινές ηλιαχτίδες να μας έβρισκαν πίσω από μια οθόνη. Η αγορά αντικειμένων και το πέρασμα των level του χαρακτήρα ήταν καθημερινή ανάγκη μιας και όντας εθισμένοι ακόμη και εκτός σπιτιού και αν βρισκόμασταν ο νους ταξίδευε ως τον 2D σύντροφο μας, και οι συζητήσεις μας περιορίζονταν γύρω από αυτόν.

Ήρθε, όμως, το πλήρωμα του χρόνου και ξεφύγαμε από το διαδικτυακό κελί που απαιτούσε ώρες ενασχόλησης και ο λόγος δεν ήταν άλλος πέρα από το διάβασμα, που απαιτούσε να χρησιμοποιούνται εποικοδομητικά ο χαμένος χρόνος. Το πρόγραμμα, λοιπόν, δεν σήκωνε internetικές συνόδους κορυφής με την παρέα και τα avatars μας. Ο καιρός πέρασε. Η τρίτη λυκείου ήρθε και έφυγε και τότε στο γλυκό καλοκαίρι που ακολούθησε ο πυρετός των video games ξαναχτύπησε για να βασανίσει την εθισμένη μας ψυχή λίγο παραπάνω.

Δηλώνω από αυτό, λοιπόν, το βήμα φανατικός οπαδός των video games και ειδικότερα όσον απαιτούν τη χρήση ίντερνετ. Πιο συγκεκριμένα το γνωστό στους κόλπους των gamers ''League of Legends'' με έκανε να θυμηθώ εποχές σχολείου που σπαταλούσαμε ατελείωτες ώρες μπροστά στις οθόνες. Και γιατί άραγε προσφέρει κάτι τέτοιο την ευχαρίστηση που μας προσφέρει; Άγνωστο οφείλω να πω! Όμως, καταπληκτικό το γεγονός πως όλες οι ηλικίες ανοίγουν ένα παράθυρο και σπαταλούν χρόνο για να κερδίσουν μια μάχη μεταξύ φανταστικών χαρακτήρων. Ο κάθε χαρακτήρας ξεχωριστός για τον χρήστη του. Λυπάσαι όταν πεθαίνει και χαίρεσαι με τις νίκες του.

Παρά το γεγονός πως θα πω το εξής ''Ξυπνήστε ο ζωντανός κόσμος αξίζει και όχι ο ιντερνετικός'' νομίζω πως κάπου εδώ πρέπει να τελειώσει αυτό το άρθρο μιας και με περιμένουν στην ουρά για να μπούμε σε game. Real life is overrated. Long live the internet gaming!

Γκρρρρρρρρρρρρ...

Το γρύλισμα κατά τον τσακωμό. Οι πυρετώδεις ρυθμοί που ο εγκέφαλος σκέφτεται δεν βοηθούν σε τίποτα μιας και όσο διαρκεί η φασαρία τα συναισθήματα κατακλύζουν κάθε κύτταρο του ατόμου που όσο και να σκέφτονται και τα επιχειρήματα που θέτει δεν βγάζουν ιδιαίτερο νόημα.
Ίσως και να μπορέσω να κάνω το διαχωρισμό των κατηγοριών όσον αφορά τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε περιπτώσεις έντασης.Ευτυχώς υπάρχουν ψύχραιμοι που ρίχνουν τους τόνους όταν προβλέπουν η κατάληξη της συζήτησης δεν θα είναι ευχάριστη. Ίσως τα παραπάνω άτομα να αποτελούν τους θύτες ή τα θύματα της έντασης είτε τρίτους όμως γνωρίζουν πώς να επέμβουν καθώς και τον τρόπο που με τακτ θα χειριστούν την υπόθεση με ζητούμενο τους το λιγότερο πιθανό κακό!
Υπάρχουν τα έρμαια των συναισθημάτων τους που από τη στιγμή που θα πάρουν φωτιά τα πράγματα όλο και χειροτερεύουν και ο χώρος μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη. Καλύτερα να αποφύγετε τυχόν συμπλοκές με τους τελευταίους μιας και θα υπάρξουν απώλειες μέχρι το τέλος του καυγά.
Ακόμη μια κατηγορία αντιδράσεων θα μπορούσε να είναι οι ''κάνω τον συνήγορο του διαβόλου''. Περίεργη κατηγορία ανθρώπων μιας και είτε έχουν δίκιο είτε άδικο θα ερευνήσουν και τα επιχειρήματα του αντίδικου τους όμως η κατάληξη θα είναι μονάχα μια. Εκείνοι έχουν δίκιο και θα ψάξουν να βρουν τα επιχειρήματα για να υπερασπιστούν το τομάρι τους βγάζοντας τους άλλους τρελούς αν αυτό χρειαστεί!
Τυχεροί εκείνοι που αντιμετωπίζουν τους σιωπηλούς κατά τη διάρκεια της συγκομιδής. Τί θέλω να πω με αυτό; Η τελευταία κατηγορία απαρτίζεται από ανθρώπους που όποια και να είναι η αιτία που του καυγά, ακόμη και στην περίπτωση που δεν θα έπρεπε να κατηγορηθούν, εκείνοι θα δεχτούν σιωπηλά την επίθεση και θα την θάψουν βαθιά μέσα τους. Η ατυχία είναι καθαρά πάνω σε εκείνον που θα βάλει το κερασάκι στην τούρτα και θα βρεθεί κυνηγημένος από τα συναισθήματα που καταπιέζονταν τόσο καιρό στην λαβωμένη ψυχή του ''σιωπηλού''.
Δυστυχώς υπάρχουν άτομα που ανεξάρτητα από το αν έχουν δίκιο ή άδικο θα υπερασπιστούν εγωιστικά την άποψη τους με απόλυτο και αυταρχικό τρόπο δίχως να δώσουν περιθώρια αντίλογου πολλές φορές εφευρίσκοντας παραθυράκια στον συμπεριφορικό νόμο!
Η συμπεριφορά μετά από ένα καυγά έχει και εκείνη την ποικιλία της. Ευτυχώς υπάρχουν άτομα που ξεπερνούν τους τσακωμούς εύκολα ειδάλλως πολλές σχέσεις και πολλές φιλίες δεν θα υφίσταντο τώρα που μιλάμε. Απ' την άλλη υπάρχουν οι καλόψυχοι άνθρωποι που θα κρατήσουν ''μουτράκια'' για λίγο όμως μετά τα πράγματα θα επανέλθουν στις φυσιολογικές τους συνθήκες. Υπάρχουν, όμως, και οι περιπτώσεις όπου ένας τσακωμός θα αποβεί μοιραίος και τα πράγματα θα πάρουν την κατιούσα. Φαινόμενο που όλοι το γνωρίζουμε μιας και κάποια στιγμή θα συγκεντρωθούν κάποια ''καταδικαστικά'' για τη συμπεριφορά ανθρώπων και θα δοθεί ένας τέλος.
Η άποψη μου σχετικά με το θέμα είναι πως αν τα πράγματα δεν φτάσουν στο απροχώρητο οφείλουμε να μην παρατάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Καλές είναι οι σκηνές και οι συγκρούσεις γιατί το χαμόγελο μετά λάμπει περισσότερο και αποφορτιζόμαστε από τη συσσωρευμένη ενέργεια που μαζεύουμε για καιρό. Ένα συγγνώμη όταν είναι από καρδιάς και μια υπόσχεση για συμμόρφωση είναι η ουσία της εξέλιξης του ανθρώπου στον τομέα της κοινωνικής συμπεριφοράς. Δεν τίθεται η λέξη συγγνώμη απέναντι στο εγώ ως εχθρός. Άλλωστε οι χαρές και οι λύπες ιδιαίτερη ουσία δεν έχουν αν δεν τις μοιράζεσαι με δικούς σου ανθρώπους. Ο ώμος για να κλάψεις και το χαμόγελο της επιβράβευσης μένει στο μυαλό όλων μας χαραγμένα, ειδικά όταν προέρχονται από αγαπημένα πρόσωπα!

Η Μελαγχολία των γιορτών

Αναμονή για να φτιάξει ο καιρός λίγο πριν το Πάσχα και μπροστά στο τζάκι έρχονται σκέψεις και στροβιλίζονται στο μυαλό μου. Είναι οι μέρες τέτοιες και σκεφτόμαστε τα άτομα που δεν έχουν τη συντροφιά που έχουμε εμείς, το σπίτι, το φαγητό και τη φροντίδα. Τέτοιες μελαγχολικές σκέψεις δυστυχώς περνούν απ' το μυαλό των περισσοτέρων απ' εμάς μόνο στις εορταστικές μέρες καθώς ακούμε για τα συσσίτια στις εκκλησίες, τα άτομα που δεν έχουν συγγενείς και καρτερικά περιμένουν να τους συναντήσουν αφού απαλλαχθούν από τη δυστυχία που τους κρατάει συντροφιά τα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Ίσως η βροχή να εντείνει αυτό το αίσθημα της έγνοιας για τα άτομα που είναι έξω δίχως υλικό και συναισθηματικό σκέπαστρο.
Είναι πράγματι λυπηρό το γεγονός πως η αδικία και η δυστυχία κυριαρχούν σε αυτόν τον κόσμο. Οι ισχυροί λίγο ενδιαφέρονται για τους αδύναμους, οι μικρομεσαίοι είτε αδυνατούν να ενισχύσουν την κατώτερη οικονομικά τάξη είτε αναλώνονται με τα δικά τους προβλήματα και η κατάσταση δεν αλλάζει. Διάβασα τις προάλλες πως αν τα άτομα στη γη δεν ήταν πάνω από εκατό μονάχα 30 θα ήταν λευκοί. Επίσης, 30 θα ήταν χριστιανοί.Οι 70 δεν θα γνώριζαν γραφή και ανάγνωση. 1 μόνο θα είχε ηλ. υπολογιστή. 6 άτομα θα κατείχαν το 59% του πλούτου της Γης. 57 από τους 100 θα ήταν Ασιάτες. 21 Ευρωπαίοι και 14 από Βόρεια και Νότια Αμερική. 8 θα ήταν Αφρικανοί και 6 από τις ΗΠΑ. 52 θα ήταν γυναίκες και 48 άνδρες. 11 ομοφυλόφιλοι. 80 θα ζούσαν σε απαράδεκτες συνθήκες και 50 θα υπέφεραν από αποβιταμίνωση. 50 δεν θα είχαν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό ενώ 1 θα πέθαινε. Μια γυναίκα θα ήταν έγκυος και μονάχα ένας θα ήταν απόφοιτος ανώτερης σχολής.
Εξετάζοντας λίγο παραπάνω την παραπάνω στατιστική αυτό που συνάγεται δεν είναι άλλο από το γεγονός πως εάν βρισκόμαστε στη μερίδα του πληθυσμού που ζει υπό βιώσιμες συνθήκες, γνωρίζει γραφή και ανάγνωση και έχει το καθημερινό του φαγητό τότε είμαστε από τους τυχερούς. Εάν πάλι έχουμε ηλεκτρονικό υπολογιστή τότε ανήκουμε στην ελίτ. Εάν ξυπνάμε υγιής τα πρωινά τότε είμαστε πιο τυχεροί από 1 εκατομμύριο ανθρώπους που πέθαναν αυτή την εβδομάδα. Πράγματι ακούγεται υπερβολικός αυτός ο αριθμός όμως τα νούμερα είναι τραγικά. Επιπρόσθετα πρέπει να τονίσουμε και το γεγονός πως εάν είχαμε την τύχη να μην συναντήσουμε καταστάσεις πολέμου, λοιμού όπως και βασανιστηρίων είμαστε κατά πολύ πιο τυχεροί από 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Σχετικά τώρα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις οφείλουμε να γνωρίζουμε πως πάνω από 3 δις άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα εκπλήρωσης των θρησκευτικών τους πιστεύω δίχως το φόβο κακοποίησης ή και σύλληψης. Αν έχουμε ρούχα στις ντουλάπες και φαγητό στο ψυγείο τότε είμαστε πλουσιότεροι από το 75% του πληθυσμού του πλανήτη μας.
Αν έχεις μερικά χρήματα σε ένα λογαριασμό, χαρτζιλίκι στο πορτοφόλι και μερικά ψιλά απ'εδώ και απ'εκεί ανήκεις στο 8% του πληθυσμού. Ακόμη αν οι γονείς σου ζουν και είναι παντρεμένοι τότε είσαι ένας εξαιρετικά τυχερός άνθρωπος. Αν ξυπνάς με ένα χαμόγελο και το κεφάλι σου ψηλά με σκοπό σου να ξεπερνάς τα εμπόδια που σε άλλους η ατυχία τα υψώνει πολύ πιο ψηλά απ'ότι σε σένα και έχεις τη δύναμη και την ανάγκη να βοηθάς άλλα άτομα, να τα φροντίζεις και να τα ενισχύεις τότε είσαι ένας ευλογημένος άνθρωπος.

Γρατζουνώντας τις χορδές

Εκεί πλάι στο κρεβάτι στέκει και περιμένει ένα άγγιγμα για να αρχίσει να λέει το παράπονο της. Είναι μια όμορφη εβένινη κιθάρα. Καθώς την αγγίζεις αρχίζει να σου απαγγέλει αυτά που με υπομονή κρατάει βαθιά θαμμένα μέσα της.
Και πράγματι έχει να πει πολλά, και στη θέση του ακροατή αυτή τη φορά τίθεσαι εσύ. Ξεκινά, λοιπόν, και εσύ ταξιδεύεις μαζι της στις περιπέτειες που σου περιγράφει με τρόπο..λυρικό..!Μιλάει για αγάπες, χωρισμούς, φιλίες που χάθηκαν, αγάπες που λησμονήθηκαν και το μαύρο θάνατο που χτυπά απροσκάλεστος. Περιγράφει όμως η νότα με περίτεχνο τρόπο τα πάθη της κιθάρας και προσπαθεί να σου μεταφέρει τη σοφία της, που απέκτησε από τις  χαρές και τις πίκρες της ζωής.
Σε εκείνο περίπου το σημείο ξεκινάς και εσύ να μοιρολογάς μαζί της. Η κιθάρα την οποία χάιδευες και που σου έδειξε πως κλείνοντας τα μάτια ο ορίζοντας δεν είναι το εμπόδιο σου-μιας και με τη φαντασία μπορείς να φτάσεις πολύ πιο μακριά- ζητάει να τη συνοδεύσεις με τον τρόπο σου στο ταξίδι της.
Ξεκινάς, λοιπόν, και εσύ με τα λίγα που γνωρίζεις να λες ασυνάρτητα αρχικά πράγματα που σιγά σιγά όμως αρχίζουν να βγάζουν νόημα και να συνοδεύουν γλυκά την εξομολόγηση της κιθάρας.
Βγαίνει το τραγούδι με αυτόν ακριβώς τονν τρόπο. Το έγχορδο μοιράζεται λίγη από τη σοφία του και δειλά δειλά ο τραγουδοποιός, στην προσπάθεια του να μεταφράσει αυτά που του εμπιστεύεται στον κόσμο εκεί έξω, μελοποιεί ένα τραγούδι.
Σας το λέω εγώ που έχω κιθάρα και ξέρω ;-) πως αυτή περίπου είναι η διαδικασία. Εκεί που θα κάθεστε στο καφέ και ένας γλυκός ήχος θα ακούγεται σαν ψίθυρος πίσω από τις φωνές, τα γέλια και τις συζητήσεις των θαμμώνων μην παραξενευτείτε. Θα είναι η μαγνητοφωνημένη συνάντηση δύο σοφών. Ενός περιπλανώμενου και ενός μεταφραστή που δουλειά του έχει να μεταφέρει τις περιπέτειες του ταξιδευτή σε εμάς. Όλοι μας σίγουρα θα παρατηρήσουμε πως κάποια από αυτα που μεταφέρει ο τραγουδιάρης τα βιώνουμε επομένως απλά θα ταξιδέψουμε μαζί του σε αυτά που μας απασχολούν ή θα ψάξουμε μέσα στους στίχουσ να βρούμε λύσεις που έντεχνα κρύβονται εκεί ανάμεσα στα γράμματα.
Ας ευχαριστήσουμε, λοιπόν, αυτές τις δύο μορφές που μας κρατούν συντροφιά όταν όλα φαίνονται μάταια και άσχημα προσφέρωντας μας φτερά για να ταξιδέψουμε σε νέους ορίζοντες.Καλό ταξίδι στους κουρσάρους εύχομαι μέσα απ'την ψυχή μου και είμαι σίγουρος πως θα συναντηθούμε.

Σκόρπιες σκέψεις για το χωρισμό..

Γεννήθηκα στην Κρήτη.. Ιδανικός τόπος για καλοκαιρινές διακοπές για πολύ κόσμο.. Μέσα στους λάτρεις της πατρίδας μου είναι και δύο αδέρφια της μητέρας μου.. Ανυπομονούσα, λοιπόν, κάθε καλοκαίρι -σαν παιδί και εγώ- για τον ερχομό τους. Κρατάω πολύ όμορφες αναμνήσεις με τους συγκεκριμένους συγγενείς στο βάθος του μυαλού μου. Το αγκάθι κάθε φορά ερχόταν αργότερα.. Περίπου στις δύο εβδομάδες μετά την παραλαβή τους από το αεροδρόμιο. Οι συγγενείς που έλειπαν από την Ελλάδα μετά από τις διακοπές τους έπρεπε να επιστρέψουν στις δουλειές τους και την καθημερινότητα τους που περίμενε. Οι τελευταίες, λοιπόν, αγκαλιές και τα φιλιά ήταν μια δύσκολη στιγμή για όλους. Τα μες στη θλίψη βλέμματα βέβαια αποτελούσαν ένα απερίγραπτο θέαμα, όμως αναγκαίο μιας και κάθε κατεργάρης έπρεπε να επιστρέψει στον πάγκο του..
Ο χαμός κάποιου αγαπημένου προσώπου πληγώνει βαθιά και αφήνει σημάδια.. Ο σπαραγμός που αντικρίζεις γύρω σου. Η θλίψη που γίνεται απτό στοιχείο πλάι στα άτομα που πενθούν και τα βλέμματα που κοιτούν επίμονα το κενό, μένουν χαραγμένες στη μνήμη ενός παιδιού. Η αγάπη προς εκείνο το άτομο που γέμιζε την καθημερινότητα επί σειρά ετών δεν χάνεται ποτέ. Δεν σβήνει.. Μένει γλυκιά η ανάμνηση που ο θάνατος θέλησε να αμαυρώσει..
Ο θάνατος ενός κατοικίδιου ζώου.. Του προσφέρεις σπίτι, φαγητό, χάδια και εκείνο με τη σειρά του βάζει τα δυνατά του ώστε να σου προσφέρει ότι περισσότερο μπορεί με κάθε κύτταρο του σώματος του να αναδύεται η μυρωδιά της ευγνωμοσύνης. Δεν είναι περίεργο; Υπάρχουν περιπτώσεις που τα κατοικίδια αποτελούν μοναδική συντροφιά σε πολλούς ανθρώπους στον κόσμο μας μιας και η κοινωνία για χ-ψ λόγους τους έχει απομονώσει. Και ναι δυο ματάκια σε περιμένουν να επιστρέψεις και κάθονται πλάι σου να ακούσουν τα βάσανα σου ανά πάσα στιγμή..Δύσκολος ο αποχωρισμός..Πολύ δύσκολος.
Η αγάπη προς ένα τόπο έρχεται τελευταία.. Είμαι της άποψης πως αγαπάμε ένα τόπο λόγω των αναμνήσεων που σαν ταμπέλα κρέμονται δίπλα στο όνομα του καθώς και λόγω των ατόμων που συνδέονται με τον τόπο αυτό.. Όπως είπα και στην αρχή γεννήθηκα στην Κρήτη..Υπεραγαπώ τον τόπο μου, όμως Is a house really your home when your loved ones are gone που λέει και το τραγούδι και απαντάω κατηγορηματικότατα όχι.. Μου αρέσει που είμαι Ηρακλειώτης και πιο πολύ που λέγομαι Κρητικός αλλά ανυπομονώ περίπου ανά τρεις μήνες που κατεβαίνω στον τόπο μου να δω τους δικούς μου ανθρώπους και όχι τόσο τις πέτρες και τα καταστήματα.. Από τα τελευταία έχουμε και στη Θεσσαλονίκη.. Όταν έρχεται, όμως, η ώρα του αποχωρισμού παρατηρείται το εξής παράλογο.. Χαίρεσαι που θα συναντήσεις άτομα,σκυλιά,γατιά και καταστάσεις που σου λείπουν και παράλληλα λυπάσαι που αφήνεις πίσω γνώριμα προσωπάκια και καταστάσεις( τα γατιά και τα σκυλιά να μην ξεχάσω). Χαίρεσαι και λυπάσαι ταυτόχρονα.. Life is fight and struggle and life is all about the good the bad and the ugly όπως χαρακτηριστικά είπε ο συμπαθής μαυρούκος σήμερα στην παραλία..
Θα μου λείψουν αλλά θα ξαναδώ τα γνώριμα προσωπάκια που μου γεμίζουν το 24ωρο εδώ και τα οποία έχω κουράσει λέγοντας τους πόσο πολύ θέλω να πάω στην πατρίδα μου. Μου λείπουν οι συγγενείς μου που λείπουν στο εξωτερικό μιας και εκεί είναι καλύτερα για εκείνους και τέλους μου λείπουν δύο μορφές που επηρέασαν την προσωπικότητα μου αλλά είναι πάρα πολύ μακριά και εύχομαι όπως εύχονται και εκείνοι να αργήσω να τους συναντήσω αλλά τους χαιρετώ.. Να είσαι καλά παππού εκεί που είσαι και να μου φροντίζεις τη Λιζού μου, ναί;;
Όπως είπε και ο Jack Ketchum ''κάτι σβήνει μόνο όταν σβήνουμε εμείς. Και μερικές φορές, αν είμαστε πολύ τυχεροί ζει λίγο ακόμα, ανάμεσα στις γραμμές, στις σελίδες ενός μικρού βιβλίου.''

Hachiko: A Dog's Story

Το τρέιλερ πολλά υποσχόμενο όμως δεν περίμενα να με αγγίξει σε τέτοιο βαθμό η ταινία παρά το γεγονός πως όταν οι ταινίες έχουν ως κεντρικούς τους χαρακτήρες ζώα συγκινούμαι, όσο να ναι,  ευκολότερα. Ξεκινώντας παρατηρούμε πως από ένα σύνολο τυχαίων γεγονότων ο HACHI ,που είναι ένα κουταβάκι ράτσας AKITA, καταλήγει στα χέρια του Richard Gere. Ιδιαίτερα φιλόζωος στην ταινία αποφασίζει ,αφού κάμψει τα εμπόδια που του θέτει η γυναίκα του για την παραμονή του συμπαθούς τετράποδου στο σπίτι, να το κρατήσει.
Απ' εκείνο το σημείο βλέπουμε το δέσιμο του Hachi με τον Parker Wilson (Richard Gere). Πιο συγκεκριμένα το σκυλί ακολουθεί το αφεντικό του ως το σιδηροδρομικό σταθμό απ' όπου παίρνει το τρένο για τη δουλειά του καθημερινά. Έπειτα επιστρέφει στο σπίτι ώσπου να ακούσει τον ήχο του απογευματινού τρένου με το οποίο επιστρέφει ο Wilson. Μόλις ακούσει το σφύριγμα του τρένου ο Hachi πηγαίνει για να συναντήσει το αφεντικό του στο σταθμό.
Όμως, ο καιρός περνάει και η ατυχία πλήττει την ιδιαίτερη σχέση που έχουν δημιουργήσει σκυλί και άνθρωπος με τη μορφή καρδιακής προσβολής. O Hachi εκείνη τη μέρα θέλησε να προειδοποιήσει το αφεντικό του να μην πάει στη δουλειά και να μείνει μαζί του. Δεν άκουσε την έκκληση του Hachi o Wilson και πήγε στη δουλειά. Εκεί έπαθε ,όπως προείπαμε, καρδιακή προσβολή επομένως το απογευματινό τρένο δεν έφερε κανέναν και ο Hachi μάταια περίμενε στο ίδιο σημείο.
Και περίμενε..περίμενε..για 9 ολόκληρα χρόνια ο Hachi κάθε απόγευμα κοιτούσε τις πόρτες στο σιδηροδρομικό σταθμό μην τυχόν και απογοητεύσει το αγαπημένο του αφεντικό, το οποίο δεν έμελλε να έρθει. Γέρος ,πλέον, ο Hachi ξάπλωσε στο ίδιο πεζούλι πάνω στο οποίο περίμενε το αφεντικό του όλα αυτά τα χρόνια και ξάφνου παραδόθηκε στα χέρια του δημιουργού του. Στο σημείο αυτό ο σκηνοθέτης τονίζοντας την αγάπη του σκυλιού προς το αφεντικό του δείχνει πως οι πόρτες ανοίγουν και πως ο Hachi πέφτει στην αγκαλιά του Wilson για ακόμη μια στερνή φορά...
Τα δάκρυα κυλούσαν καθώς παρατηρούσα κάτι γνώριμο σε μένα. Την αγάπη που δίχως να ζητούν προσφέρουν τα ζωάκια τόσο στους ιδιοκτήτες τους όσο και σε τυχαίους αγνώστους. Αυτό το δέσιμο που ήταν τόσο έντονο για το σκυλί ώστε να περιμένει τον Wilson κάθε μέρα να επιστρέψει από τη δουλειά. Όσοι απ' εμάς έχουμε ζωάκια και ειδικά μιλώντας για τα σκυλιά αντιλαμβανόμαστε πόσο έντονο είναι το παραπάνω συναίσθημα. Λες και τα μάτια τους διαβάζουν τα συναισθήματα μας με έναν ασύλληπτο τρόπο που ούτε οι άνθρωποι μπορούν. Έρχεται η σκηνή στο μυαλό μου που παιδί ακόμη σκυμμένος στο μπαλκόνι του σπιτιού μου γιατί ανακατευόμουν βλέπω τη Λίζα (R.I.P το πρώτο μου σκυλί που μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί) να έρχεται να με κοιτάζει και να βάζει τη μουσούδα της στο μάγουλο μου. Γιατρειά από τις λίγες είναι η αγάπη που προσφέρει ένα σκυλί στον ιδιοκτήτη του σε όλες τις στιγμές.
Ξέφυγα όμως και δεν κάνει. Συστήνω ανεπιφύλακτα την ταινία σε όσους δεν την έχουν δει καθώς και σε αυτούς που την είδαν μιας και είναι υπέροχη!

Καλή διασκέδαση και μην ξεχάσετε τα χαρτομάντηλα ακόμη και εσείς τα σκληρά καρύδια εκεί έξω που υποκρίνεστε...Ναι ακόμη και εσείς θα συγκινηθείτε!Καλή προβολή!

Τα κοντά φουστάκια και τα καρφάκια!

Γυρνώντας λίγο το χρόνο πίσω στην εποχή τη δική μου, η οποία δεν ανήκει και σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν, δεν θυμάμαι να υπάρχει τέτοια ανάγκη για επίδειξη όση παρατηρώ σήμερα με το μάτι ενός 19χρονου νέου. Τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια στην πλειονότητα έχουν ανάγκη να επιδείξουν αυτό που διαθέτουν ή να τονίσουν  κάποια χαρακτηριστικά τους -και ναι δεν μιλάω για πνευματικά χαρακτηριστικά- με πιθανότερο σκοπό να κρύψουν κάποια τους έλλειψη.
Δεν θεωρώ πως είτε η γενιά μου είτε οι προγενέστερες ήταν νοητικά ισχυρότερες και γι' αυτό δεν κατέφευγαν σε τέτοιες ενέργειες. Θα προτιμούσα να πάω με το ρεύμα εκείνων που μιλούν για έλλειψη ήθους και φιλότιμου. Όντας και παιδί εκπαιδευτικού, παρατηρώ μέσα απ' τα μάτια του αυτή την έλλειψη σεβασμού προς τον καθηγητή και το δάσκαλο καθώς και τη διαφορά με τη δική μου γενιά στο μοναδικό όπλο που είχε ο καθηγητής απέναντι μας, και δεν ήταν άλλο απ' το φιλότιμο. Αν μας έπιαναν στο φιλότιμο τα πειράγματα και η ''ώρα του παιδιού'' έληγε μέσα στην τάξη, πράγμα ουτοπικό στις μέρες μας.
Ας κοιτάξουμε όμως πώς είναι τα πράγματα έξω απ' την αίθουσα. Τα αγοράκια σχηματίζουν αγέλες και δρουν ανεξέλεγκτα επιδεικνύοντας  την ισχύ τους είτε ατομικά είτε ως σύνολο. Επιστρέψαμε, δηλαδή, στην εποχή όπου το δίκαιο του ισχυρού αποτελεί κατευθυντήρια δύναμη για τον έλεγχο της γειτονιάς. Φυσικά και στο σημείο αυτό υπεισέρχονται παράγοντες όπως οι γνωριμίες, οι οπαδικές προτιμήσεις, η σωματική δύναμη καθώς και το σημαντικότερο η ''μαγκιά'' που πουλάει ο εκάστοτε τραμπούκος που απαρτίζει τις παραπάνω αγέλες/συμμορίες. Σημαντικό μάλιστα το τελευταίο στοιχείο μιας και ορίζει τη θέση του μέλους στην ιεραρχία της συμμορίας, είτε δηλαδή θα είναι απλό τσιράκι είτε θα δίνει εκείνο εντολές που θα εκτελούν άλλοι.
Ξεφεύγοντας, όμως, απ' τα αγοράκια που θέτουν ως αυτοσκοπό στη ζωή τους την επίδειξη δύναμης σε νεαρή ηλικία φτάνουμε στο τρυφερό φύλο που παρακμάζει με το πέρας του χρόνου μιας και τα κοριτσάκια νομίζουν πως όλα είναι μια πασαρέλα. Ακολουθούν ενδυματολογικές επιλογές που δεν θα ασπαζόταν ούτε μια 25χρονη κοπέλα με το αντίστοιχο βάψιμο και βγαίνουν στους δρόμους με τουπέ ντίβας λες και ο κόσμος τους ανήκει. Είναι λυπηρό να βλέπεις χαριτωμένα κοριτσάκια να χαλκιδεύουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.Αποποιούνται την πραγματική τους ταυτότητα σε μια προσπάθεια να φανούν ως οι προχωρημένες και ''ξεπεταγμένες'' της παρέας.
Σύνηθες φαινόμενο οι δυο παραπάνω ομάδες να τα βρίσκουν μεταξύ τους μιας και η δεσποινίς ντίβα θα βρει απάγκιο και θαλπωρή κάτω απ' τα φτερά του αρχηγού της γειτονιάς. Βρίσκω τον εαυτό μου ανάμεσα τους ανήμπορος προφανώς να συνετίσω με λόγια είτε με πράξεις τον παραμικρό από αυτούς τους μπόμπιρες και τα κοριτσάκια και λυπάμαι για το μονοπάτι που οι επόμενες απ' εμένα γενιές επέλεξαν να περπατήσουν.
Τους εύχομαι τα καλύτερα και θα προσεύχομαι τα βράδια πέραν της ειρήνης στον κόσμο και της μηχανής μεγάλου κυβισμού που θέλω να βάλει ο θεός λίγο μυαλό και ...σε ...εμάς(;!;)

2011 Movies basically based on comic figures!

Μαζί με τη λογοτεχνία όμως ας ρίξουμε και μια ματιά στον συναρπαστικό κόσμο της 7ης τέχνης.. Αν κοιτάξουμε λιγάκι θα παρατηρήσουμε πως όσο περνάνε τα χρόνια το λευκό πανί φιλοξενεί όλο και περισσότερους ήρωες της 9ης τέχνης δηλαδή με λίγα λόγια των κόμικ. Στη χρονιά, λοιπόν, που διανύουμε θα συναντήσουμε στην μεγάλη οθόνη από τον περιθωριοποιημένο- συγκριτικά με άλλους ήρωες- Thor, τον Green Lantern και τον συμπαθητικό υπερασπιστή της Αμερικής (Captain America) μέχρι την 3 συνέχεια της επικής παραγωγής Transformers και μια ακόμη ταινία αφιερωμένη στους X MEN. Πολλά υποσχόμενες όλες οι παραπάνω όμως άγνωσται αι βουλαί του κοινού που μονάχα αυτό θα αποφασίσει αν οι πρωτοεμφανιζόμενοι Thor, Green Lantern και Captain America θα κατακτήσουν μια θέση στο hall of fame και στις καρδιές μας όπως χρόνια τώρα έχουν κάνει οι Batman και Spiderman. Επιπλέον, στο σημείο αυτό να προσθέσουμε πως το κοινό θα αποφασίσει αν κούρασε η ιστορία με τα ρομπότ η αλλιώς Transformers ή εάν η υψηλή ποιότητα εικόνας και τα ειδικά εφέ θα προσφέρουν στους παραγωγούς της ταινίας εξωπραγματικά- αλλά καθ' όλα λογικά βάσει θεάματος- έσοδα.

Στους κόλπους των σινεφίλ η αγωνία για τη συνέχεια 2 ταινιών δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί και δεν μιλάμε για κάτι άλλο πέρα απ' το δεύτερο μέρος της 7ης ταινίας του Harry Potter καθώς και για τη συνέχεια των αγαπημένων πειρατών της μεγάλης οθόνης με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp στο ρόλο του Jack Sparrow.

Επιπλέον στη μεγάλη οθόνη θα κάνουν την εμφάνιση τους οι μπλε φίλοι των παιδιών που δεν είναι άλλοι πέρα απ' τα στρουμφάκια. Επιπλέον, ο αγαπητός σε όλους μας γάτος απ' τον Shrek θα γίνει σίγουρα αντικείμενο σχολιασμού μιας και θα μάθουμε για τις περιπέτειες του προτού γνωρίσει τον Shrek. Και τέλος, σήμερα θα κλείσουμε με το trailer ενός μυθικού ήρωα που ακούει στο όνομα Conan και τα λόγια είναι περιττά....

Το μνημονικό!

Στα χέρια όλων μας έχει πέσει ένα πλήθος βιβλίων. Είμαι της άποψης πως τα βιβλία όσο κακογραμμένα και αν είναι, έχουν να σου προσφέρουν έστω κάτι πολύ μικρό. Μάρτυρας αυτή της θεωρίας μου έγινα πριν μερικές εβδομάδες. Στα χέρια μου έπεσε ένα βιβλίο με τίτλο ''Το κρυφτό''. Μάταια έψαχνα κάτι που να με συναρπάσει η κάτι το αξιόλογο τόσο στον τρόπο γραφής, όσο στην πλοκή. Και εκεί φτάνοντας στον επίλογο του βιβλίου, όντας απογοητευμένος, διαβάζω το εξής: ''Πάντα μας λείπουν εκείνοι που αγαπάμε, έτσι δεν είναι; Νομίζω ότι έτσι πρέπει. Ζωντανοί ή νεκροί, ευτυχισμένοι ή ταλαιπωρημένοι. Νομίζω ότι είναι ανθρώπινο καθήκον. Κάτι που σβήνει μόνο όταν σβήσουμε κι εμείς. Και μερικές φορές, αν είμαστε πολύ τυχεροί ζει λίγο ακόμα, ανάμεσα στις γραμμές, στις σελίδες ενός μικρού βιβλίου.''
Στο σημείο εκείνο πάγωσα. Το διάβασα ξανά και συγκινήθηκα. Όλο το φρικτό ,από άποψη σεναρίου, βιβλίο ήταν μια προσπάθεια του συγγραφέα να μείνει η ανάμνηση μιας σημαντικής γνωριμίας που άλλαξε το είναι του αναλλοίωτη, σε μια λογοτεχνική όμως διάσταση! Κοιτώντας γύρω μου πρόσεξα μικρά ή και μεγάλα αντικείμενα που μου θυμίζουν άτομα και γεγονότα. Από μια κάρτα ως ένα πίνακα. Τα αγαπημένα μας άτομα που δεν μπορούμε να αγγίξουμε ανα πάσα στιγμή τα νιώθουμε και έχουμε ανάγκη να τα νιώσουμε πλάι μας έστω μέσω άψυχων αντικειμένων. Τα μικροπράγματα μας δίνουν ώθηση όταν περνάμε δύσκολες περιόδους ή όταν απλά θέλουμε να αισθανθούμε την παρουσία ενός ατόμου με το οποίο η επικοινωνία είτε δεν είναι εφικτή είτε έχει κοπεί καιρό τώρα...  Οι γονείς κοιτάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους που είναι μακριά. Τα ζευγάρια ψαχουλεύουν τα δώρα που αποκόμισαν μέσα στον έρωτα τους από το σύντροφο τους. Και γενικότερα οι άνθρωποι κρατούν αντικείμενα στα δάχτυλα τους αναπολώντας γνωριμίες που ήλθαν και απήλθαν.
Γνωστό σε όλους μας πως το να συνάψεις μια σχέση είναι εύκολο..Εξαιρετικά εύκολο και αυτός είναι ο λόγος που πλήθος σχέσεων πάνε στον κάλαθο των αχρήστων σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά τη δημιουργία τους. Οφείλουμε να παλεύουμε και να ρισκάρουμε για πράγματα που ίσως αξίζουν... Οφείλουμε να κυνηγάμε τα όνειρα μας.. Οφείλουμε να κρατάμε επαφές με τα άτομα που αγαπάμε.. Χρέος μας είναι να κρατάμε στη ζωή μας τα άτομα στα οποία γνωρίζουμε πως μπορούμε να προσφέρουμε συναισθήματα έντονα και όμορφες στιγμές.. Οφείλουμε , τέλος, να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη των αγαπημένων μας.. Ας προσπαθήσουμε να δίνουμε...δίχως να περιμένουμε αντάλλαγμα δίχως να ζητάμε τη στοργή μα αν γεννηθήκαμε για να πληγώνουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους και να πληγωνόμαστε απ' αυτούς στο τέλος θα λάβουμε αυτό που μας αξίζει γιατί δεν πρέπει ΠΟΤΕ να χάσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους..