Γκρρρρρρρρρρρρ...

Το γρύλισμα κατά τον τσακωμό. Οι πυρετώδεις ρυθμοί που ο εγκέφαλος σκέφτεται δεν βοηθούν σε τίποτα μιας και όσο διαρκεί η φασαρία τα συναισθήματα κατακλύζουν κάθε κύτταρο του ατόμου που όσο και να σκέφτονται και τα επιχειρήματα που θέτει δεν βγάζουν ιδιαίτερο νόημα.
Ίσως και να μπορέσω να κάνω το διαχωρισμό των κατηγοριών όσον αφορά τις αντιδράσεις των ανθρώπων σε περιπτώσεις έντασης.Ευτυχώς υπάρχουν ψύχραιμοι που ρίχνουν τους τόνους όταν προβλέπουν η κατάληξη της συζήτησης δεν θα είναι ευχάριστη. Ίσως τα παραπάνω άτομα να αποτελούν τους θύτες ή τα θύματα της έντασης είτε τρίτους όμως γνωρίζουν πώς να επέμβουν καθώς και τον τρόπο που με τακτ θα χειριστούν την υπόθεση με ζητούμενο τους το λιγότερο πιθανό κακό!
Υπάρχουν τα έρμαια των συναισθημάτων τους που από τη στιγμή που θα πάρουν φωτιά τα πράγματα όλο και χειροτερεύουν και ο χώρος μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη. Καλύτερα να αποφύγετε τυχόν συμπλοκές με τους τελευταίους μιας και θα υπάρξουν απώλειες μέχρι το τέλος του καυγά.
Ακόμη μια κατηγορία αντιδράσεων θα μπορούσε να είναι οι ''κάνω τον συνήγορο του διαβόλου''. Περίεργη κατηγορία ανθρώπων μιας και είτε έχουν δίκιο είτε άδικο θα ερευνήσουν και τα επιχειρήματα του αντίδικου τους όμως η κατάληξη θα είναι μονάχα μια. Εκείνοι έχουν δίκιο και θα ψάξουν να βρουν τα επιχειρήματα για να υπερασπιστούν το τομάρι τους βγάζοντας τους άλλους τρελούς αν αυτό χρειαστεί!
Τυχεροί εκείνοι που αντιμετωπίζουν τους σιωπηλούς κατά τη διάρκεια της συγκομιδής. Τί θέλω να πω με αυτό; Η τελευταία κατηγορία απαρτίζεται από ανθρώπους που όποια και να είναι η αιτία που του καυγά, ακόμη και στην περίπτωση που δεν θα έπρεπε να κατηγορηθούν, εκείνοι θα δεχτούν σιωπηλά την επίθεση και θα την θάψουν βαθιά μέσα τους. Η ατυχία είναι καθαρά πάνω σε εκείνον που θα βάλει το κερασάκι στην τούρτα και θα βρεθεί κυνηγημένος από τα συναισθήματα που καταπιέζονταν τόσο καιρό στην λαβωμένη ψυχή του ''σιωπηλού''.
Δυστυχώς υπάρχουν άτομα που ανεξάρτητα από το αν έχουν δίκιο ή άδικο θα υπερασπιστούν εγωιστικά την άποψη τους με απόλυτο και αυταρχικό τρόπο δίχως να δώσουν περιθώρια αντίλογου πολλές φορές εφευρίσκοντας παραθυράκια στον συμπεριφορικό νόμο!
Η συμπεριφορά μετά από ένα καυγά έχει και εκείνη την ποικιλία της. Ευτυχώς υπάρχουν άτομα που ξεπερνούν τους τσακωμούς εύκολα ειδάλλως πολλές σχέσεις και πολλές φιλίες δεν θα υφίσταντο τώρα που μιλάμε. Απ' την άλλη υπάρχουν οι καλόψυχοι άνθρωποι που θα κρατήσουν ''μουτράκια'' για λίγο όμως μετά τα πράγματα θα επανέλθουν στις φυσιολογικές τους συνθήκες. Υπάρχουν, όμως, και οι περιπτώσεις όπου ένας τσακωμός θα αποβεί μοιραίος και τα πράγματα θα πάρουν την κατιούσα. Φαινόμενο που όλοι το γνωρίζουμε μιας και κάποια στιγμή θα συγκεντρωθούν κάποια ''καταδικαστικά'' για τη συμπεριφορά ανθρώπων και θα δοθεί ένας τέλος.
Η άποψη μου σχετικά με το θέμα είναι πως αν τα πράγματα δεν φτάσουν στο απροχώρητο οφείλουμε να μην παρατάμε τους ανθρώπους που αγαπάμε. Καλές είναι οι σκηνές και οι συγκρούσεις γιατί το χαμόγελο μετά λάμπει περισσότερο και αποφορτιζόμαστε από τη συσσωρευμένη ενέργεια που μαζεύουμε για καιρό. Ένα συγγνώμη όταν είναι από καρδιάς και μια υπόσχεση για συμμόρφωση είναι η ουσία της εξέλιξης του ανθρώπου στον τομέα της κοινωνικής συμπεριφοράς. Δεν τίθεται η λέξη συγγνώμη απέναντι στο εγώ ως εχθρός. Άλλωστε οι χαρές και οι λύπες ιδιαίτερη ουσία δεν έχουν αν δεν τις μοιράζεσαι με δικούς σου ανθρώπους. Ο ώμος για να κλάψεις και το χαμόγελο της επιβράβευσης μένει στο μυαλό όλων μας χαραγμένα, ειδικά όταν προέρχονται από αγαπημένα πρόσωπα!

Η Μελαγχολία των γιορτών

Αναμονή για να φτιάξει ο καιρός λίγο πριν το Πάσχα και μπροστά στο τζάκι έρχονται σκέψεις και στροβιλίζονται στο μυαλό μου. Είναι οι μέρες τέτοιες και σκεφτόμαστε τα άτομα που δεν έχουν τη συντροφιά που έχουμε εμείς, το σπίτι, το φαγητό και τη φροντίδα. Τέτοιες μελαγχολικές σκέψεις δυστυχώς περνούν απ' το μυαλό των περισσοτέρων απ' εμάς μόνο στις εορταστικές μέρες καθώς ακούμε για τα συσσίτια στις εκκλησίες, τα άτομα που δεν έχουν συγγενείς και καρτερικά περιμένουν να τους συναντήσουν αφού απαλλαχθούν από τη δυστυχία που τους κρατάει συντροφιά τα τελευταία χρόνια της ζωής τους. Ίσως η βροχή να εντείνει αυτό το αίσθημα της έγνοιας για τα άτομα που είναι έξω δίχως υλικό και συναισθηματικό σκέπαστρο.
Είναι πράγματι λυπηρό το γεγονός πως η αδικία και η δυστυχία κυριαρχούν σε αυτόν τον κόσμο. Οι ισχυροί λίγο ενδιαφέρονται για τους αδύναμους, οι μικρομεσαίοι είτε αδυνατούν να ενισχύσουν την κατώτερη οικονομικά τάξη είτε αναλώνονται με τα δικά τους προβλήματα και η κατάσταση δεν αλλάζει. Διάβασα τις προάλλες πως αν τα άτομα στη γη δεν ήταν πάνω από εκατό μονάχα 30 θα ήταν λευκοί. Επίσης, 30 θα ήταν χριστιανοί.Οι 70 δεν θα γνώριζαν γραφή και ανάγνωση. 1 μόνο θα είχε ηλ. υπολογιστή. 6 άτομα θα κατείχαν το 59% του πλούτου της Γης. 57 από τους 100 θα ήταν Ασιάτες. 21 Ευρωπαίοι και 14 από Βόρεια και Νότια Αμερική. 8 θα ήταν Αφρικανοί και 6 από τις ΗΠΑ. 52 θα ήταν γυναίκες και 48 άνδρες. 11 ομοφυλόφιλοι. 80 θα ζούσαν σε απαράδεκτες συνθήκες και 50 θα υπέφεραν από αποβιταμίνωση. 50 δεν θα είχαν πρόσβαση σε καθαρό πόσιμο νερό ενώ 1 θα πέθαινε. Μια γυναίκα θα ήταν έγκυος και μονάχα ένας θα ήταν απόφοιτος ανώτερης σχολής.
Εξετάζοντας λίγο παραπάνω την παραπάνω στατιστική αυτό που συνάγεται δεν είναι άλλο από το γεγονός πως εάν βρισκόμαστε στη μερίδα του πληθυσμού που ζει υπό βιώσιμες συνθήκες, γνωρίζει γραφή και ανάγνωση και έχει το καθημερινό του φαγητό τότε είμαστε από τους τυχερούς. Εάν πάλι έχουμε ηλεκτρονικό υπολογιστή τότε ανήκουμε στην ελίτ. Εάν ξυπνάμε υγιής τα πρωινά τότε είμαστε πιο τυχεροί από 1 εκατομμύριο ανθρώπους που πέθαναν αυτή την εβδομάδα. Πράγματι ακούγεται υπερβολικός αυτός ο αριθμός όμως τα νούμερα είναι τραγικά. Επιπρόσθετα πρέπει να τονίσουμε και το γεγονός πως εάν είχαμε την τύχη να μην συναντήσουμε καταστάσεις πολέμου, λοιμού όπως και βασανιστηρίων είμαστε κατά πολύ πιο τυχεροί από 500 εκατομμύρια ανθρώπους. Σχετικά τώρα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις οφείλουμε να γνωρίζουμε πως πάνω από 3 δις άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα εκπλήρωσης των θρησκευτικών τους πιστεύω δίχως το φόβο κακοποίησης ή και σύλληψης. Αν έχουμε ρούχα στις ντουλάπες και φαγητό στο ψυγείο τότε είμαστε πλουσιότεροι από το 75% του πληθυσμού του πλανήτη μας.
Αν έχεις μερικά χρήματα σε ένα λογαριασμό, χαρτζιλίκι στο πορτοφόλι και μερικά ψιλά απ'εδώ και απ'εκεί ανήκεις στο 8% του πληθυσμού. Ακόμη αν οι γονείς σου ζουν και είναι παντρεμένοι τότε είσαι ένας εξαιρετικά τυχερός άνθρωπος. Αν ξυπνάς με ένα χαμόγελο και το κεφάλι σου ψηλά με σκοπό σου να ξεπερνάς τα εμπόδια που σε άλλους η ατυχία τα υψώνει πολύ πιο ψηλά απ'ότι σε σένα και έχεις τη δύναμη και την ανάγκη να βοηθάς άλλα άτομα, να τα φροντίζεις και να τα ενισχύεις τότε είσαι ένας ευλογημένος άνθρωπος.

Γρατζουνώντας τις χορδές

Εκεί πλάι στο κρεβάτι στέκει και περιμένει ένα άγγιγμα για να αρχίσει να λέει το παράπονο της. Είναι μια όμορφη εβένινη κιθάρα. Καθώς την αγγίζεις αρχίζει να σου απαγγέλει αυτά που με υπομονή κρατάει βαθιά θαμμένα μέσα της.
Και πράγματι έχει να πει πολλά, και στη θέση του ακροατή αυτή τη φορά τίθεσαι εσύ. Ξεκινά, λοιπόν, και εσύ ταξιδεύεις μαζι της στις περιπέτειες που σου περιγράφει με τρόπο..λυρικό..!Μιλάει για αγάπες, χωρισμούς, φιλίες που χάθηκαν, αγάπες που λησμονήθηκαν και το μαύρο θάνατο που χτυπά απροσκάλεστος. Περιγράφει όμως η νότα με περίτεχνο τρόπο τα πάθη της κιθάρας και προσπαθεί να σου μεταφέρει τη σοφία της, που απέκτησε από τις  χαρές και τις πίκρες της ζωής.
Σε εκείνο περίπου το σημείο ξεκινάς και εσύ να μοιρολογάς μαζί της. Η κιθάρα την οποία χάιδευες και που σου έδειξε πως κλείνοντας τα μάτια ο ορίζοντας δεν είναι το εμπόδιο σου-μιας και με τη φαντασία μπορείς να φτάσεις πολύ πιο μακριά- ζητάει να τη συνοδεύσεις με τον τρόπο σου στο ταξίδι της.
Ξεκινάς, λοιπόν, και εσύ με τα λίγα που γνωρίζεις να λες ασυνάρτητα αρχικά πράγματα που σιγά σιγά όμως αρχίζουν να βγάζουν νόημα και να συνοδεύουν γλυκά την εξομολόγηση της κιθάρας.
Βγαίνει το τραγούδι με αυτόν ακριβώς τονν τρόπο. Το έγχορδο μοιράζεται λίγη από τη σοφία του και δειλά δειλά ο τραγουδοποιός, στην προσπάθεια του να μεταφράσει αυτά που του εμπιστεύεται στον κόσμο εκεί έξω, μελοποιεί ένα τραγούδι.
Σας το λέω εγώ που έχω κιθάρα και ξέρω ;-) πως αυτή περίπου είναι η διαδικασία. Εκεί που θα κάθεστε στο καφέ και ένας γλυκός ήχος θα ακούγεται σαν ψίθυρος πίσω από τις φωνές, τα γέλια και τις συζητήσεις των θαμμώνων μην παραξενευτείτε. Θα είναι η μαγνητοφωνημένη συνάντηση δύο σοφών. Ενός περιπλανώμενου και ενός μεταφραστή που δουλειά του έχει να μεταφέρει τις περιπέτειες του ταξιδευτή σε εμάς. Όλοι μας σίγουρα θα παρατηρήσουμε πως κάποια από αυτα που μεταφέρει ο τραγουδιάρης τα βιώνουμε επομένως απλά θα ταξιδέψουμε μαζί του σε αυτά που μας απασχολούν ή θα ψάξουμε μέσα στους στίχουσ να βρούμε λύσεις που έντεχνα κρύβονται εκεί ανάμεσα στα γράμματα.
Ας ευχαριστήσουμε, λοιπόν, αυτές τις δύο μορφές που μας κρατούν συντροφιά όταν όλα φαίνονται μάταια και άσχημα προσφέρωντας μας φτερά για να ταξιδέψουμε σε νέους ορίζοντες.Καλό ταξίδι στους κουρσάρους εύχομαι μέσα απ'την ψυχή μου και είμαι σίγουρος πως θα συναντηθούμε.

Σκόρπιες σκέψεις για το χωρισμό..

Γεννήθηκα στην Κρήτη.. Ιδανικός τόπος για καλοκαιρινές διακοπές για πολύ κόσμο.. Μέσα στους λάτρεις της πατρίδας μου είναι και δύο αδέρφια της μητέρας μου.. Ανυπομονούσα, λοιπόν, κάθε καλοκαίρι -σαν παιδί και εγώ- για τον ερχομό τους. Κρατάω πολύ όμορφες αναμνήσεις με τους συγκεκριμένους συγγενείς στο βάθος του μυαλού μου. Το αγκάθι κάθε φορά ερχόταν αργότερα.. Περίπου στις δύο εβδομάδες μετά την παραλαβή τους από το αεροδρόμιο. Οι συγγενείς που έλειπαν από την Ελλάδα μετά από τις διακοπές τους έπρεπε να επιστρέψουν στις δουλειές τους και την καθημερινότητα τους που περίμενε. Οι τελευταίες, λοιπόν, αγκαλιές και τα φιλιά ήταν μια δύσκολη στιγμή για όλους. Τα μες στη θλίψη βλέμματα βέβαια αποτελούσαν ένα απερίγραπτο θέαμα, όμως αναγκαίο μιας και κάθε κατεργάρης έπρεπε να επιστρέψει στον πάγκο του..
Ο χαμός κάποιου αγαπημένου προσώπου πληγώνει βαθιά και αφήνει σημάδια.. Ο σπαραγμός που αντικρίζεις γύρω σου. Η θλίψη που γίνεται απτό στοιχείο πλάι στα άτομα που πενθούν και τα βλέμματα που κοιτούν επίμονα το κενό, μένουν χαραγμένες στη μνήμη ενός παιδιού. Η αγάπη προς εκείνο το άτομο που γέμιζε την καθημερινότητα επί σειρά ετών δεν χάνεται ποτέ. Δεν σβήνει.. Μένει γλυκιά η ανάμνηση που ο θάνατος θέλησε να αμαυρώσει..
Ο θάνατος ενός κατοικίδιου ζώου.. Του προσφέρεις σπίτι, φαγητό, χάδια και εκείνο με τη σειρά του βάζει τα δυνατά του ώστε να σου προσφέρει ότι περισσότερο μπορεί με κάθε κύτταρο του σώματος του να αναδύεται η μυρωδιά της ευγνωμοσύνης. Δεν είναι περίεργο; Υπάρχουν περιπτώσεις που τα κατοικίδια αποτελούν μοναδική συντροφιά σε πολλούς ανθρώπους στον κόσμο μας μιας και η κοινωνία για χ-ψ λόγους τους έχει απομονώσει. Και ναι δυο ματάκια σε περιμένουν να επιστρέψεις και κάθονται πλάι σου να ακούσουν τα βάσανα σου ανά πάσα στιγμή..Δύσκολος ο αποχωρισμός..Πολύ δύσκολος.
Η αγάπη προς ένα τόπο έρχεται τελευταία.. Είμαι της άποψης πως αγαπάμε ένα τόπο λόγω των αναμνήσεων που σαν ταμπέλα κρέμονται δίπλα στο όνομα του καθώς και λόγω των ατόμων που συνδέονται με τον τόπο αυτό.. Όπως είπα και στην αρχή γεννήθηκα στην Κρήτη..Υπεραγαπώ τον τόπο μου, όμως Is a house really your home when your loved ones are gone που λέει και το τραγούδι και απαντάω κατηγορηματικότατα όχι.. Μου αρέσει που είμαι Ηρακλειώτης και πιο πολύ που λέγομαι Κρητικός αλλά ανυπομονώ περίπου ανά τρεις μήνες που κατεβαίνω στον τόπο μου να δω τους δικούς μου ανθρώπους και όχι τόσο τις πέτρες και τα καταστήματα.. Από τα τελευταία έχουμε και στη Θεσσαλονίκη.. Όταν έρχεται, όμως, η ώρα του αποχωρισμού παρατηρείται το εξής παράλογο.. Χαίρεσαι που θα συναντήσεις άτομα,σκυλιά,γατιά και καταστάσεις που σου λείπουν και παράλληλα λυπάσαι που αφήνεις πίσω γνώριμα προσωπάκια και καταστάσεις( τα γατιά και τα σκυλιά να μην ξεχάσω). Χαίρεσαι και λυπάσαι ταυτόχρονα.. Life is fight and struggle and life is all about the good the bad and the ugly όπως χαρακτηριστικά είπε ο συμπαθής μαυρούκος σήμερα στην παραλία..
Θα μου λείψουν αλλά θα ξαναδώ τα γνώριμα προσωπάκια που μου γεμίζουν το 24ωρο εδώ και τα οποία έχω κουράσει λέγοντας τους πόσο πολύ θέλω να πάω στην πατρίδα μου. Μου λείπουν οι συγγενείς μου που λείπουν στο εξωτερικό μιας και εκεί είναι καλύτερα για εκείνους και τέλους μου λείπουν δύο μορφές που επηρέασαν την προσωπικότητα μου αλλά είναι πάρα πολύ μακριά και εύχομαι όπως εύχονται και εκείνοι να αργήσω να τους συναντήσω αλλά τους χαιρετώ.. Να είσαι καλά παππού εκεί που είσαι και να μου φροντίζεις τη Λιζού μου, ναί;;
Όπως είπε και ο Jack Ketchum ''κάτι σβήνει μόνο όταν σβήνουμε εμείς. Και μερικές φορές, αν είμαστε πολύ τυχεροί ζει λίγο ακόμα, ανάμεσα στις γραμμές, στις σελίδες ενός μικρού βιβλίου.''

Hachiko: A Dog's Story

Το τρέιλερ πολλά υποσχόμενο όμως δεν περίμενα να με αγγίξει σε τέτοιο βαθμό η ταινία παρά το γεγονός πως όταν οι ταινίες έχουν ως κεντρικούς τους χαρακτήρες ζώα συγκινούμαι, όσο να ναι,  ευκολότερα. Ξεκινώντας παρατηρούμε πως από ένα σύνολο τυχαίων γεγονότων ο HACHI ,που είναι ένα κουταβάκι ράτσας AKITA, καταλήγει στα χέρια του Richard Gere. Ιδιαίτερα φιλόζωος στην ταινία αποφασίζει ,αφού κάμψει τα εμπόδια που του θέτει η γυναίκα του για την παραμονή του συμπαθούς τετράποδου στο σπίτι, να το κρατήσει.
Απ' εκείνο το σημείο βλέπουμε το δέσιμο του Hachi με τον Parker Wilson (Richard Gere). Πιο συγκεκριμένα το σκυλί ακολουθεί το αφεντικό του ως το σιδηροδρομικό σταθμό απ' όπου παίρνει το τρένο για τη δουλειά του καθημερινά. Έπειτα επιστρέφει στο σπίτι ώσπου να ακούσει τον ήχο του απογευματινού τρένου με το οποίο επιστρέφει ο Wilson. Μόλις ακούσει το σφύριγμα του τρένου ο Hachi πηγαίνει για να συναντήσει το αφεντικό του στο σταθμό.
Όμως, ο καιρός περνάει και η ατυχία πλήττει την ιδιαίτερη σχέση που έχουν δημιουργήσει σκυλί και άνθρωπος με τη μορφή καρδιακής προσβολής. O Hachi εκείνη τη μέρα θέλησε να προειδοποιήσει το αφεντικό του να μην πάει στη δουλειά και να μείνει μαζί του. Δεν άκουσε την έκκληση του Hachi o Wilson και πήγε στη δουλειά. Εκεί έπαθε ,όπως προείπαμε, καρδιακή προσβολή επομένως το απογευματινό τρένο δεν έφερε κανέναν και ο Hachi μάταια περίμενε στο ίδιο σημείο.
Και περίμενε..περίμενε..για 9 ολόκληρα χρόνια ο Hachi κάθε απόγευμα κοιτούσε τις πόρτες στο σιδηροδρομικό σταθμό μην τυχόν και απογοητεύσει το αγαπημένο του αφεντικό, το οποίο δεν έμελλε να έρθει. Γέρος ,πλέον, ο Hachi ξάπλωσε στο ίδιο πεζούλι πάνω στο οποίο περίμενε το αφεντικό του όλα αυτά τα χρόνια και ξάφνου παραδόθηκε στα χέρια του δημιουργού του. Στο σημείο αυτό ο σκηνοθέτης τονίζοντας την αγάπη του σκυλιού προς το αφεντικό του δείχνει πως οι πόρτες ανοίγουν και πως ο Hachi πέφτει στην αγκαλιά του Wilson για ακόμη μια στερνή φορά...
Τα δάκρυα κυλούσαν καθώς παρατηρούσα κάτι γνώριμο σε μένα. Την αγάπη που δίχως να ζητούν προσφέρουν τα ζωάκια τόσο στους ιδιοκτήτες τους όσο και σε τυχαίους αγνώστους. Αυτό το δέσιμο που ήταν τόσο έντονο για το σκυλί ώστε να περιμένει τον Wilson κάθε μέρα να επιστρέψει από τη δουλειά. Όσοι απ' εμάς έχουμε ζωάκια και ειδικά μιλώντας για τα σκυλιά αντιλαμβανόμαστε πόσο έντονο είναι το παραπάνω συναίσθημα. Λες και τα μάτια τους διαβάζουν τα συναισθήματα μας με έναν ασύλληπτο τρόπο που ούτε οι άνθρωποι μπορούν. Έρχεται η σκηνή στο μυαλό μου που παιδί ακόμη σκυμμένος στο μπαλκόνι του σπιτιού μου γιατί ανακατευόμουν βλέπω τη Λίζα (R.I.P το πρώτο μου σκυλί που μεγαλώσαμε σχεδόν μαζί) να έρχεται να με κοιτάζει και να βάζει τη μουσούδα της στο μάγουλο μου. Γιατρειά από τις λίγες είναι η αγάπη που προσφέρει ένα σκυλί στον ιδιοκτήτη του σε όλες τις στιγμές.
Ξέφυγα όμως και δεν κάνει. Συστήνω ανεπιφύλακτα την ταινία σε όσους δεν την έχουν δει καθώς και σε αυτούς που την είδαν μιας και είναι υπέροχη!

Καλή διασκέδαση και μην ξεχάσετε τα χαρτομάντηλα ακόμη και εσείς τα σκληρά καρύδια εκεί έξω που υποκρίνεστε...Ναι ακόμη και εσείς θα συγκινηθείτε!Καλή προβολή!

Τα κοντά φουστάκια και τα καρφάκια!

Γυρνώντας λίγο το χρόνο πίσω στην εποχή τη δική μου, η οποία δεν ανήκει και σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν, δεν θυμάμαι να υπάρχει τέτοια ανάγκη για επίδειξη όση παρατηρώ σήμερα με το μάτι ενός 19χρονου νέου. Τόσο τα αγόρια όσο και τα κορίτσια στην πλειονότητα έχουν ανάγκη να επιδείξουν αυτό που διαθέτουν ή να τονίσουν  κάποια χαρακτηριστικά τους -και ναι δεν μιλάω για πνευματικά χαρακτηριστικά- με πιθανότερο σκοπό να κρύψουν κάποια τους έλλειψη.
Δεν θεωρώ πως είτε η γενιά μου είτε οι προγενέστερες ήταν νοητικά ισχυρότερες και γι' αυτό δεν κατέφευγαν σε τέτοιες ενέργειες. Θα προτιμούσα να πάω με το ρεύμα εκείνων που μιλούν για έλλειψη ήθους και φιλότιμου. Όντας και παιδί εκπαιδευτικού, παρατηρώ μέσα απ' τα μάτια του αυτή την έλλειψη σεβασμού προς τον καθηγητή και το δάσκαλο καθώς και τη διαφορά με τη δική μου γενιά στο μοναδικό όπλο που είχε ο καθηγητής απέναντι μας, και δεν ήταν άλλο απ' το φιλότιμο. Αν μας έπιαναν στο φιλότιμο τα πειράγματα και η ''ώρα του παιδιού'' έληγε μέσα στην τάξη, πράγμα ουτοπικό στις μέρες μας.
Ας κοιτάξουμε όμως πώς είναι τα πράγματα έξω απ' την αίθουσα. Τα αγοράκια σχηματίζουν αγέλες και δρουν ανεξέλεγκτα επιδεικνύοντας  την ισχύ τους είτε ατομικά είτε ως σύνολο. Επιστρέψαμε, δηλαδή, στην εποχή όπου το δίκαιο του ισχυρού αποτελεί κατευθυντήρια δύναμη για τον έλεγχο της γειτονιάς. Φυσικά και στο σημείο αυτό υπεισέρχονται παράγοντες όπως οι γνωριμίες, οι οπαδικές προτιμήσεις, η σωματική δύναμη καθώς και το σημαντικότερο η ''μαγκιά'' που πουλάει ο εκάστοτε τραμπούκος που απαρτίζει τις παραπάνω αγέλες/συμμορίες. Σημαντικό μάλιστα το τελευταίο στοιχείο μιας και ορίζει τη θέση του μέλους στην ιεραρχία της συμμορίας, είτε δηλαδή θα είναι απλό τσιράκι είτε θα δίνει εκείνο εντολές που θα εκτελούν άλλοι.
Ξεφεύγοντας, όμως, απ' τα αγοράκια που θέτουν ως αυτοσκοπό στη ζωή τους την επίδειξη δύναμης σε νεαρή ηλικία φτάνουμε στο τρυφερό φύλο που παρακμάζει με το πέρας του χρόνου μιας και τα κοριτσάκια νομίζουν πως όλα είναι μια πασαρέλα. Ακολουθούν ενδυματολογικές επιλογές που δεν θα ασπαζόταν ούτε μια 25χρονη κοπέλα με το αντίστοιχο βάψιμο και βγαίνουν στους δρόμους με τουπέ ντίβας λες και ο κόσμος τους ανήκει. Είναι λυπηρό να βλέπεις χαριτωμένα κοριτσάκια να χαλκιδεύουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.Αποποιούνται την πραγματική τους ταυτότητα σε μια προσπάθεια να φανούν ως οι προχωρημένες και ''ξεπεταγμένες'' της παρέας.
Σύνηθες φαινόμενο οι δυο παραπάνω ομάδες να τα βρίσκουν μεταξύ τους μιας και η δεσποινίς ντίβα θα βρει απάγκιο και θαλπωρή κάτω απ' τα φτερά του αρχηγού της γειτονιάς. Βρίσκω τον εαυτό μου ανάμεσα τους ανήμπορος προφανώς να συνετίσω με λόγια είτε με πράξεις τον παραμικρό από αυτούς τους μπόμπιρες και τα κοριτσάκια και λυπάμαι για το μονοπάτι που οι επόμενες απ' εμένα γενιές επέλεξαν να περπατήσουν.
Τους εύχομαι τα καλύτερα και θα προσεύχομαι τα βράδια πέραν της ειρήνης στον κόσμο και της μηχανής μεγάλου κυβισμού που θέλω να βάλει ο θεός λίγο μυαλό και ...σε ...εμάς(;!;)

2011 Movies basically based on comic figures!

Μαζί με τη λογοτεχνία όμως ας ρίξουμε και μια ματιά στον συναρπαστικό κόσμο της 7ης τέχνης.. Αν κοιτάξουμε λιγάκι θα παρατηρήσουμε πως όσο περνάνε τα χρόνια το λευκό πανί φιλοξενεί όλο και περισσότερους ήρωες της 9ης τέχνης δηλαδή με λίγα λόγια των κόμικ. Στη χρονιά, λοιπόν, που διανύουμε θα συναντήσουμε στην μεγάλη οθόνη από τον περιθωριοποιημένο- συγκριτικά με άλλους ήρωες- Thor, τον Green Lantern και τον συμπαθητικό υπερασπιστή της Αμερικής (Captain America) μέχρι την 3 συνέχεια της επικής παραγωγής Transformers και μια ακόμη ταινία αφιερωμένη στους X MEN. Πολλά υποσχόμενες όλες οι παραπάνω όμως άγνωσται αι βουλαί του κοινού που μονάχα αυτό θα αποφασίσει αν οι πρωτοεμφανιζόμενοι Thor, Green Lantern και Captain America θα κατακτήσουν μια θέση στο hall of fame και στις καρδιές μας όπως χρόνια τώρα έχουν κάνει οι Batman και Spiderman. Επιπλέον, στο σημείο αυτό να προσθέσουμε πως το κοινό θα αποφασίσει αν κούρασε η ιστορία με τα ρομπότ η αλλιώς Transformers ή εάν η υψηλή ποιότητα εικόνας και τα ειδικά εφέ θα προσφέρουν στους παραγωγούς της ταινίας εξωπραγματικά- αλλά καθ' όλα λογικά βάσει θεάματος- έσοδα.

Στους κόλπους των σινεφίλ η αγωνία για τη συνέχεια 2 ταινιών δεν είναι δυνατόν να κρυφτεί και δεν μιλάμε για κάτι άλλο πέρα απ' το δεύτερο μέρος της 7ης ταινίας του Harry Potter καθώς και για τη συνέχεια των αγαπημένων πειρατών της μεγάλης οθόνης με πρωταγωνιστή τον Johnny Depp στο ρόλο του Jack Sparrow.

Επιπλέον στη μεγάλη οθόνη θα κάνουν την εμφάνιση τους οι μπλε φίλοι των παιδιών που δεν είναι άλλοι πέρα απ' τα στρουμφάκια. Επιπλέον, ο αγαπητός σε όλους μας γάτος απ' τον Shrek θα γίνει σίγουρα αντικείμενο σχολιασμού μιας και θα μάθουμε για τις περιπέτειες του προτού γνωρίσει τον Shrek. Και τέλος, σήμερα θα κλείσουμε με το trailer ενός μυθικού ήρωα που ακούει στο όνομα Conan και τα λόγια είναι περιττά....

Το μνημονικό!

Στα χέρια όλων μας έχει πέσει ένα πλήθος βιβλίων. Είμαι της άποψης πως τα βιβλία όσο κακογραμμένα και αν είναι, έχουν να σου προσφέρουν έστω κάτι πολύ μικρό. Μάρτυρας αυτή της θεωρίας μου έγινα πριν μερικές εβδομάδες. Στα χέρια μου έπεσε ένα βιβλίο με τίτλο ''Το κρυφτό''. Μάταια έψαχνα κάτι που να με συναρπάσει η κάτι το αξιόλογο τόσο στον τρόπο γραφής, όσο στην πλοκή. Και εκεί φτάνοντας στον επίλογο του βιβλίου, όντας απογοητευμένος, διαβάζω το εξής: ''Πάντα μας λείπουν εκείνοι που αγαπάμε, έτσι δεν είναι; Νομίζω ότι έτσι πρέπει. Ζωντανοί ή νεκροί, ευτυχισμένοι ή ταλαιπωρημένοι. Νομίζω ότι είναι ανθρώπινο καθήκον. Κάτι που σβήνει μόνο όταν σβήσουμε κι εμείς. Και μερικές φορές, αν είμαστε πολύ τυχεροί ζει λίγο ακόμα, ανάμεσα στις γραμμές, στις σελίδες ενός μικρού βιβλίου.''
Στο σημείο εκείνο πάγωσα. Το διάβασα ξανά και συγκινήθηκα. Όλο το φρικτό ,από άποψη σεναρίου, βιβλίο ήταν μια προσπάθεια του συγγραφέα να μείνει η ανάμνηση μιας σημαντικής γνωριμίας που άλλαξε το είναι του αναλλοίωτη, σε μια λογοτεχνική όμως διάσταση! Κοιτώντας γύρω μου πρόσεξα μικρά ή και μεγάλα αντικείμενα που μου θυμίζουν άτομα και γεγονότα. Από μια κάρτα ως ένα πίνακα. Τα αγαπημένα μας άτομα που δεν μπορούμε να αγγίξουμε ανα πάσα στιγμή τα νιώθουμε και έχουμε ανάγκη να τα νιώσουμε πλάι μας έστω μέσω άψυχων αντικειμένων. Τα μικροπράγματα μας δίνουν ώθηση όταν περνάμε δύσκολες περιόδους ή όταν απλά θέλουμε να αισθανθούμε την παρουσία ενός ατόμου με το οποίο η επικοινωνία είτε δεν είναι εφικτή είτε έχει κοπεί καιρό τώρα...  Οι γονείς κοιτάζουν φωτογραφίες των παιδιών τους που είναι μακριά. Τα ζευγάρια ψαχουλεύουν τα δώρα που αποκόμισαν μέσα στον έρωτα τους από το σύντροφο τους. Και γενικότερα οι άνθρωποι κρατούν αντικείμενα στα δάχτυλα τους αναπολώντας γνωριμίες που ήλθαν και απήλθαν.
Γνωστό σε όλους μας πως το να συνάψεις μια σχέση είναι εύκολο..Εξαιρετικά εύκολο και αυτός είναι ο λόγος που πλήθος σχέσεων πάνε στον κάλαθο των αχρήστων σε σύντομο χρονικό διάστημα μετά τη δημιουργία τους. Οφείλουμε να παλεύουμε και να ρισκάρουμε για πράγματα που ίσως αξίζουν... Οφείλουμε να κυνηγάμε τα όνειρα μας.. Οφείλουμε να κρατάμε επαφές με τα άτομα που αγαπάμε.. Χρέος μας είναι να κρατάμε στη ζωή μας τα άτομα στα οποία γνωρίζουμε πως μπορούμε να προσφέρουμε συναισθήματα έντονα και όμορφες στιγμές.. Οφείλουμε , τέλος, να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη των αγαπημένων μας.. Ας προσπαθήσουμε να δίνουμε...δίχως να περιμένουμε αντάλλαγμα δίχως να ζητάμε τη στοργή μα αν γεννηθήκαμε για να πληγώνουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους και να πληγωνόμαστε απ' αυτούς στο τέλος θα λάβουμε αυτό που μας αξίζει γιατί δεν πρέπει ΠΟΤΕ να χάσουμε την πίστη μας στους ανθρώπους..